“Ինչ էլ լինի , կնճիռներով և ակոսնրով ավելի քիչ ենք պաթետիկ։ Խուսափել դեմքի վրա, տեքտերում կամ նույնիսկ երաժշտության մեջ ժամանակի նշաններից կնշանակի ջնջել ապրած տարիները, մի փոքր էլ՝ ինքդ քեզ։ Ահա թե ինչու եմ սիրում տարիքիս սազող երգեր կատարել։ 87 տարեկանում բախտ ունեմ նմանվելու 87 տարեկան մարդու, երգելու 87 տարեկանի պես։ Այսպիսով, վստահություն եմ ներշնչում իմ հանդիսականին (որը ի դեպ, ծերացել է ինձ հետ), հանդիսականի զավակներին և նույիսկ նրանց թոռնիկներին։”