“ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า

แค่ความข้อนี้เพียงข้อเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เราหยิบยื่นทุกสิ่งอย่างที่เรามีแก่กัน นุ่มนวลและอ่อนโยนต่อกันอย่างที่สุด แค่ความเปราะบางแสนสามัญของการเป็นมนุษย์ ช่วงชีวิตอันแสนสั้นที่เรามีสิทธิ์ใช้ ความไม่แน่นอนร้ายกาจประดามีของโลก

เท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่เราจะลดความคาดหวังแก่กันลง หลีกเลี่ยงที่ทุกอย่างที่อาจกดดันให้อึดอัด ระวังทุกถ้อยคำไม่ให้บาดระคายจิตใจแม้เล็กน้อยเท่ารอยธุลี”