“به دید دل آمد خداوند من
بگفتم : « که باشی ؟ » بگفتا: « توام »
تو را از کجاها کجایی نبود ؛
کجا در خور توست پس راستی ؟
چگونه خیال تو بندد خیال ؟
چه داند خیال از کجا خاستی.
برونت زبر نیست جایی که نیست:
کجایی تو پس ، خود ، کجایی کجا ؟
و شد در فنایم ، فنایم، فنا،
و من يافتم ، در فنایم ، تو را”