“क्वीन्स नेकलेस सोडला तर आपली ओळखही विसरत चाललेली मुंबई, आपलं देखणेपण पैशापायी गहाण ठेवून बसलेली मुंबई. या वाढत्या विद्रूपतेकडे पाहताना वाटलं, की एकेकाळी राजबिंड्या असलेल्या या शहराच्या हळूहळू जवळ येणार्‍या अकाली मृत्यूवरही कोणी तरी अशीच कविता लिहिली पाहिजे, या मृत्यूसंदर्भातल्या जबाबदार्‍यांचं पद्धतशीर वाटप करणारी. झोपडपट्ट्या पोसून गिरण्या विकणारे राजकारणी, सगळीकडे एकसारख्या इमारती बांधून मुंबईची ओळख पुसणारे बिल्डर्स, बिग पिक्चर पाहण्याऐवजी तेवढ्यापुरता स्वार्थ पाहणारे आमच्यासारखे आर्किटेक्ट्स, माणसं आणि गाड्यांच्या संख्येवर नियंत्रण न ठेवता आधुनिकीकरणाकडे बोट दाखवणारे ब्युरोक्रॅट्स, आणि हे सारं गुपचूप पाहात राहणारा, किंबहुना या येऊन ठेपलेल्या मृत्यूची कल्पनाही नसलेला सामान्य नागरिक.”