“نگرانی و درد آکیلیز برای فرار، دستگیری و آزادی نبود. چیزهایی وجود دارد که بشر هرگز نمی‌تواند از آن‌ها فرار کند؛ چیزهایی که توی روح او فرو می‌روند، مثل راسویی که دندان‌هایش را توی نخاع خرگوش فرو می‌کندو او آن‌قدر می‌لرزد تا تمام چیزهای شیرینی که خداوند به او بخشیده است، از بدنش خارج می‌شود. دوشسی آرد روی پلیورش را تکاند و همراه با آن، این وسوسه‌ی قدرتمند را هم دور انداخت که می‌تواند شاد زندگی کند؛ چون جایی برای خوشبختی او نبود.”