“یک مسئله‌ی دیگر هم اذیتم می‌کرد، خودم هم قصه‌ای نداشتم. لتی گفته بود: «قصه ساختن کاری ندارد، فقط باید آغاز و میانه و پایان داشته باشی.»
اما مشکل همین بود. من فقط میانه را داشتم. همیشه جایی بین گذشته و آینده بوده‌ام. چه‌طور می‌توانستم برای خواهر ردمتا قصه بنویسم؟ چه‌طور می‌توانستم خاطره‌ای مشترک تعریف کنم و بگویم یادت هست...؟ ولی اصلا چه اهمیتی دارد؟ وقتی مدرسه شروع شود من در جایی دیگر خواهم بود.”