“ИЉО: Но ова некако не е мојот живот. Ова не е мојот свет. Овде само ѓезмето во кафеаните вреди. Цел свет си игра играчки со нас. Ни велат напрај ова, напрај она, мрдни лево, мрдни десно. Само им мешаме, им го правиме ќеифот. Едни ќе нè откачат, други ќе нè закачат. Границите шупливи. Те тројна формула, те двојна формула, рамковен договор, европарламенти, комисии, фрли го оружјето, старо било, било руско, отпушти ги офицерите, децата не мора да одат во војска, нека дуваат, нека дремат по меани. Имаме ли ние снага за овие шашми? Господата немале планирано Самит следниве години, ќе биде некогаш, ќе нè биде ли нас дотогаш? Не е на арно.
КОЦЕ: Ај гледај си ја ти својата работа.
ИЉО: Која своја работа да гледам. Тоа ми е проблемот. Јас немам своја работа.
КОЦЕ: Имаш свое маало. Остави државни политики.
ИЉО: Нема маало без држава.
КОЦЕ: Нема држава без маало! Секој си мете пред својот праг.
ИЉО: Како? Така што го префрла ѓубрето пред прагот на соседот? Па овој му го враќа назад. Затоа што и тој мете пред својот. Наше маало гомна срало, ваше маало гомна јало. Толку треба за крв до колена.
КОЦЕ: Да речеме дека си во право. Тоа не значи дека си во право.

(„Демонот од Дебар Маало“)”