“ЈАКОВ: Читам само живи писатели.
БОЖО: Зошто?
ЈАКОВ: Затоа што сум жив заедно со нив. Барем да видам што пишуваат за мојот живот. Нема ништо.
БОЖО: Да, но еден Данте...
ЈАКОВ: ...со своите универзални пораки ми се обраќа и мене? Зошто и живите писатели не ми се обраќаат мене туку на читателите на Данте? Додуша, вие не им се обраќате дури ни ним.
БОЖО: Секогаш сте вака жестоко искрен?
ЈАКОВ: Само жестоко ме доживувате. Навикнати сте на јазик кој не говори ништо и на луѓе кои говорат сешто, а избегнуваат да кажат било што.


(„Дупло дно“)”