“Τον πλήγωσα. Τον διέλυσα. Στέκεται τώρα στην άκρη ενός γκρεμού. "Λουυυυ!" φωνάζει. Τα βουνά αντιλαλούν. Το σώμα που γίνεται ένα με την απεραντοσύνη του σύμπαντος. Πέφτει. ΚΑι καθώς πέφτει, η ματαιότητα της ύπαρξης του συνθλίβει το κρανίο με τη μορφή ενός βράχου.”