“Δεν ακούς την καρδιά που ραγίζει; Τον παλμό που αργοσβήνει; Τα κύματα θλίψης που του λαξεύουν το πρόσωπο; Τον βουβό πόνο που του τρώει τα σωθικά;"
"Όχι".
"Εμ είσαι τελείως αναίσθητη" είπε η Δεύτερη Σκέψη Νίκου και με πέταξε με γδούπο πίσω στην καρέκλα της βεράντας.”