“زیر آسمان آبی سپتامبر؛

آرمیده کنار درخت آلو؛

داشتم معشوقه‌ای آرام و پریده‌رنگ

در آغوش،

گویی در میانه‌ی خوابی خوش.

ابری بر فراز ما؛

         در آسمان آبی تابستان

                  و نگاهم خیره بر آن، دوخته بر آن.

ابری بس سپید؛ در بلندای آسمان،

اما افسوس! 

         دیگربار که نگریستم،

                محو گشته بود.

II.

سال‌ها گذشته از روز

و درخت آلو، شاید که برکنده شده.

خبر معشوقه‌ام را که جویا شوی

        گویم که ندانم چه شد!‌ چه؛ 

                جزئیات صورتش در خاطرم نمانده

تنها یاد دارم که بوسیده بودمش.

III.

بوسه را اما،

می‌توانستم فراموش کرده باشم،

اگر آن سپید ابر، نبود بر فراز ما.

سپیدابر، حک شده در خاطرم

        سپیدابر، از بلندی‌ها می‌آمد!

             درختان آلو، همیشه شکوفه می‌دهند؛

             آن دوشیزه اکنون شاید هفتمین فرزندش را زاده!

اما آن ابر، آن ابر!

        چند صباحی شکفت

        دیگربار که نگریستم ــ‌ در باد ــ

محو گشته بود.”