“هِی بر خود می‌زنم که مگر در واپسین مجالِ سخن هر آنچه می‌توانستم گفته باشم، گفته‌ام؟  _نمی‌دانم. این‌قدر هست که در آوارِ صدا، در لُجّه‌ی غریوِ خویش مدفون شده‌ام و این فرومُردنِ غمناکِ فتیله‌ ای مغرور را مانَد در انباره‌ی پُرروغنِ چراغش.”