“Ձեր սերնդի վատն էլ դա է,– ասաց պապը։– Բիլ, քո տեղը ես եմ ամաչում, և դեռ լրագրող ես։ Ինչ որ համ ու հոտ ունի կյանքում՝ հաշվի չես առնում։ Քիչ ժամանակ ծախսել, քիչ ջանք թափել. սա է ուզածդ։– Նա արհամարհանքով բշտեց զամբյուղները։– Բիլ, հասնես իմ տարիքին՝ կհասկանաս, կան փոքրիկ վայելքներ ու մանր բաներ, որ ավելի կարևոր են, քան մեծ բաները։ Գարնան առավոտյան ավելի լավ է ոտքով զբոսնես, քան սրընթաց մեքենայով ութսուն մղոն սլանաս, և գիտե՞ս ինչու։ Որովհետև չորս կողմդ անուշ բուրմունք է, չորս կողմդ ամեն ինչ ծլում է, ծաղկում։ Տնտղելու, պարզելու ժամանակ ունես։ Հասկանում եմ, քեզ ծավալուն երևույթներն են հետաքրքրում, և դա երևի սազական է ու հատուկ երիտասարդին։ Բայց լրագրողի աչքը պետք է խաղողահատերն էլ տեսնի, ոչ միայն ձմերուկը։ Քեզ ամբողջ կմախքն է հարկավոր, իսկ ես բավարարվում եմ և մատնահետքերով. հերիք է, լավ է։ Նման բաները ներկա դրությամբ ձանձրացնում են քեզ, որովհետև կա-չկա դրանց նշանակությունը դեռ խելքիդ չի հասել։ Քեզ որ մնա, բոլոր մանր-մունր գործերին, բոլոր մանրուքներին վերջ տվող օրենք կհանես։ Բայց էդ դեպքում անելիք չես ունենա մեծ գործերի արանքում և ստիպված կլինես երկար֊բարակ գլուխ կոտրել զբաղմունք գտնելու համար, որպեսզի խելքդ հետ չտաս։ Իսկ դրա փոխարեն չի՞ կարելի մի երկու դաս էլ բնությունից քաղել։ Հունձքն ու մոլախոտերի քաղհանն էլ կարող են ապրելակերպի մեջ մտնել, որդի։”