“اما تردید هیچگاه برای همیشه گورش را گم نمی کند. تردید می رود و می آید. شاید هیچ یقینی نباشد که خالص و نیالوده به تردید بماند. ایمان و تردید همسایه اند. تنه به تنه ی هم میزنند و برای خود جا باز میکنند. آن ایمان و یقین که بیایند و خنکای امن و آرامش را بدون تردید با خود بیاورند، نمیدانم کی از راه میرسند.”