“سایه

شبیه جسمی در زمان
چه ساده است که فراموش اش کنی
وقتی که نور را تنظیم می کنی
حجم می گیرد
و بزرگ تر می شود.

در ابتدا بچه جانوری ست که تاریکی می زاید
که بیرون کشیده اند آن را از دلت
هرچند بدین خاطرست که
توله هایت را با زبانی گرم می لیسد.

و هر آن زمان که بدان فکر می کنی
عزیزت می دارد
که مردگان برآن جناغ کشیده اند

در کم تر از یک ساعت
به بلندی یک پا
در هر قدم اش تو را به دندان می گیرد
که زندگی کند
و
بماند.

هر چه بیشتر سایه می اندازد
تو بیشتر درک اش می کنی
و ملموس تر است انگار

قدم هایت بر پل سست شده اند
شب رودخانه ای ست
حیوانی که سایه وار طول و عرض یافته
در تاریکی ماغ می کشد
دندان صدها مارست اگر که می ترسی
اما به دستی و یا که استخوانی تو رام اش می کنی
یا که این عشقی دیگر است
و چه اهمیتی دارد
که چیست این!



به هر تقدیر
دیری نمی پاید
که تو و سایه ات
از درون یکی خواهید شد.

فارسیِ رُزا جمالی”