“طرح درهم شکسته ی این روئیدن
قسمت هایی از منظومه ی شعر


حتا نگاه نمی کنم
اما در پنجره پناه گرفته ام
تکه هایی خاکستری رنگ و سیاه
چشم ها را در برگرفته
و چشم ها گشاد می شوند
که کشف کنی
طرحِ درهم شکسته ی این روئیدن را
کسی که یک قلب بیشتر ندارد
و دیدن نامرئی ست.

شبیه پوستِ خشکیده ی یک فیل
و جزایری که بر آن نقر شده
کهنه و باستانی
درختِ زیتون پیچ و خم اش را باز می کند
که شبیه پیچ وُ خمِ سایه هایی ست
که پیش ازین به درون کشیده
بر نقش وُ نگارِ سایه های قدیمی باز می گردد
که کناره های خشن اش را باز کند
با لمسِ آفتاب آنجا
بالایِ کوهانی ست که پوست انداخته
کودکی ست که آغوش واکرده
ناخن هایی ست زنگ خورده
پسِ پشت اش من نگاه نمی کنم
فکر نمی کنم
چگونه می توان به برگ هایی فکر کرد که در تاریک روشنا نقره گون می شوند؟
در آسمانِ بالای آن ها
و بر بالایِ نگاهِ خیره ام
و چگونه می شود حالا بر خلائی بی پایان اندیشید؟

فارسیِ رُزا جمالی”