“غارتگران برای بار دوم برگشتند
شعری از امیر اور
به ترجمه ی رُزا جمالی

بیهوده نبود که ما در انتظار غارتگران بودیم
بیهوده نبود که همگی در میدان شهر گرد آمدیم
بیهوده نبود که بزرگان ما ردای رسمی به تن کردند
و بارها سخنرانی شان را برای لحظه ی موعود تمرین کردند
بیهوده نبود که ما معبدهایمان را زیرپاهایمان له کردیم
و برای خدایانشان معابدی نو بنا نهادیم
و بنا بر آنچه می خواستند کتاب هایمان را سوزاندیم
که برای آن ها بیهوده به نظر می رسید
آنچنان که آن پیشگو گفته بود
و آن ها که شبیخون زده بودند
کلید شهر را ازدست شاه گرفتند
و وقتی که آمدند رختِ این سرزمین را به تن کردند
و به مراسم این سرزمین درآمدند
و با زبان ما بر ما فرمان راندند
و دیگر ما نمی دانستیم
که آن ها کِی آمده بودند و چه زمانی آیا آمده بودند...”