“اجتماعی بودن همین است که همه را با خود دوست کند. اما این برای انسان هدف دار و مسلکی که فکر و ایده ای را در اجتماع تعقیب می کند و درباره منفعت خودش نمی اندیشد، میسر نیست. چنین انسانی خواه ناخواه، یک رو و قاطع و صریح است مگر این که منافق و دورو باشد، زیرا همه مردم یک جور فکر نمی کنند و یک جور احساس ندارند”