“მე კი ვნატრობდი, რომ სანატრელი არ ამხდენოდა სხვისი წყალობით.
მყოფნიდა შენი სუსტი სანთელიც და მარტო შენთან მოსვლას ვჩქარობდი.
და ღმერთმა იცის, ხვალ სად ვიქნები ან რომელ ჩრდილში მივეტმასნები,
თუ გამითავდა შენზე ფიქრები, როგორც გადამწყვეტ წუთში ვაზნები.
რას მიშველიან მაშინ დევები, რის მაქნისია მათი ეშვები,”