“ნ იქნებ მე ვარ ასე მშიშარა, იქნებ მე მადევს სულზე ურდული

და თან ვშრიალებ, როგორც ნიჟარა გამოფიტული და გაქურდული.

და ვცხოვრობ, როგორც ერთგული წევრი ბრმათა და ყრუთა მშვიდი არტელის

და სულ მგონია, რომ სხვებზე ბევრი მაქვს საფიქრალიც და სადარდელიც.”