Να μην κρυώνει

photo by Labrini Sotiriou
Σήμερα πέθανε το μωρό.Την είδα να κλείνει τα ματάκια της πριν θολώσουν τα δικά μου. Δεν πήρα κανέναν τηλέφωνο, κανέναν. Στάθηκα από πάνω της αρκετή ώρα μήπως και είχα κάνει λάθος. Οι μπαμπάδες ποτέ δεν κάνουν λάθος. Από εκείνη τη στιγμή ο χρόνος σταμάτησε κι ας είχε έρθει η ώρα για το χάπι μου. Μάλλον θα πρέπει να αλλάξω τη συνταγή, αλλά όχι ακόμα.     Το κινητό επέμενε, αλλά η μικρή νεκρή. Τα μάτια της ήταν ίδια με πριν. Ίσως μετά από τρία λεπτά να μπορέσω να τρελαθώ, να χαθώ στη στιγμή και ας μην καταλάβουν. Μόνο τρέλα χωρά στο νου μου. Μόνο αυτή μήπως και σωθώ, μήπως και σωθεί. Μόνο στην τρέλα συμβαίνουν αυτά· στην τρέλα και σε μια αλήθεια άλλη, όχι τη δική μου.     Δεν ξέρω πόση ώρα έκλαψα αλλά όσο ήταν ακόμα ζεστή την κράτησα στα χέρια. Το ίδιο μικρή με χθες, με τότε που φοβόμουν. Τη φίλησα, να προλάβω έστω λίγη μυρωδιά της πριν εξατμιστεί όλη. Γιατί το ήξερα, όλα θα χαθούν και τη σκέπασα· να μην κρυώνει.     Απάντησα το κινητό χωρίς να πω κάτι. Η γυναίκα μου ήταν. Έγκυος στο δεύτερο.
ε.γώ