γατάκι;

Τους είδα όλους «εκείνους». Τους κοίταξα καλά, με προσοχή. Δεν με νοιάζει, όμως, και πολύ. Έτσι κάνουν πάντα. Έτσι κι εγώ. Ακόμα και εμείς. Ανάμεσα στον χαμόκαι αυτοί να γελούν. Ορισμένες φορές εμείς να μην μιλάμε και εκείνοι να τρέχουν. Δίχως πολλά ν’ αλλάξουν. Δίχως να υπάρχει λογική. Όχι όποια κι όποια, αλλά αυτή η δική μας, η κοινή. Χωρίς αυτήν, λοιπόν.
Μέρες μετά και με είδαν να τους κοιτώ. Με κοίταζαν να τους βλέπω.Τους είδα να με κοιτούν. Και με βλέπουν που τους είδα.Εγώ να παρακολουθώ πίσω από οθόνες και σκέψεις. Μα ήταν η μοναδική φορά που κοιταχτήκαμε στα μάτια. Εγώ να παλεύω με τον χαμό και να προσπαθώ πίσω απ’ όλα, μόνος μου πια, να γελάω. Κάποιοι με είπαν τρελό. Δίκιο θα είχαν. Γιατί οι στιγμές περνούν πίσω μας. Αφήνουν εικόνες και αναμνήσεις και εμείς μόνο πρέπει να τις ανακαλέσουμε στο ερέθισμα. Τους είδα να κοιτούν στα μάτια χωρίς ερέθισμα, αλλά δημιουργώντας κάτι απ’ αυτό.
Αιώνες μετά και το βλέμμα είναι ίδιο. Απλό και κοινό για όλα όσα πρέπει να κάνουν από μόνοι τους. Γιατί τελικά μόνοι τους τα κάνουν και μετά τα απλώνουν επάνω μου… μας. Από τότε, όμως, όλα ήταν μέρος του πανικού που έκρυβε φοβικές στιγμές, προκαλώντας χαμό… Πού; Στο ίσιωμα. Εκεί που θα καταλήξουμε όλοι. Εκεί που σου φωνάζω γέλα κι εσύ δεν ακούς. Στρέφεις τα αυτιά σου μόνο προς τα εκεί, που αυτοί σπέρνουν ερεθίσματα απ’ το κενό. Με το να ακούς μόνο, τίποτα δεν αλλάζει, μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό.
Λίγο πριν και μια σφαίρα τσίριξε. Όχι, δεν ακούστηκε έτσι η σφαίρα, αλλά η μητέρα κάποιου. Αυτού που έφαγε, το φαγητό του όλο, συν μια σφαίρα. Και μετά η γειτονιά πύκνωσε, ώσπου μέσα στο χαμό, κάποιοι δικοί τους, ήρθαν. Και είπαν πολλά. Έσπρωξαν τον κόσμο, φώναξαν. Άπλωσαν μικρόφωνα και τέντωσαν χρωματιστές κορδέλες. Πάλι τίποτα δεν άλλαξε. Μόνο η ροή στις οθόνες μας. Ύστερα πάλι τα ίδια, και τα ίδια, και… μια φράση που θέλει πιπέρι στο στόμα. Σταμάτησα να γελάω κι εγώ.
Γατάκια! Πιστέψατε στην αλήθεια του ψέματος; Το ξέρω, μην απαντάτε. Και τώρα όλα φαντάζουν αλλιώς. Χωρίς έλεγχο και δυναμική. Μόνο κάτι απ’ την στατικότητα της στιγμής, για μια απόφαση που μήνες τώρα οργιάζει στην καθημερινότητά μας. Αλλά αυτό μάλλον έχετε ξεχάσει. Εκείνο το «μας». Έγινε «σας», «μου» και τώρα; Είστε μέσα στον χαμό! Το υπόλοιπο το διώχνετε μακριά. Να μην ταιριάζει, να μην κολλήσει και γίνει ένα, γιατί το νόημα αλλάζει. Αυτό είναι και το ερέθισμά τους. Μακριά το ένα απ’ το άλλο. Χωρίς να γελάς και εσύ.- Θυμάσαι τι είπες πριν λίγο; Το βλέμμα, το θυμάσαι; Ξεκίνησες με λόγια και έσταξες με δάκρυα αλμυρά. Όπως και τα όνειρά σου. Όχι αυτά που σου ανήκουν, αλλά αυτά που σε βάζουν να βλέπεις. Κι ας τους αφήνεις. Καλά κάνεις.Αλλά μην με ρωτάς μετά.Σε παρακαλώ, μην ρωτάς.Γιατί μέσα στον χαμό εσύ δεν γελάς. Μόνο υπάρχεις και ζητάς, ερέθισμα.Μην με ψάξεις. Μην μπλέκεις με τρελούς.Σε παρακαλώ, μην ρωτήσεις.Μην επιμείνεις.Γιατί κι εγώ αντικρίζω τον χαμό, μα τα μάτια κλείνω και γελάω.Όχι για εσένα, γατάκι.Εσύ ξέρεις, μόνο «νιάου».Εγώ στο λέω, τα φέρνω κοντά το ένα με το άλλο.Και στον χαμό……γελάω.Και σου χαμογελάω.ε.γώ