ลิขิตรักธารามังกร บทที่ 3. หลุมพรางในราตรี

รัตติกาลยังคงไร้เดือน นภามืดมิดอนธการ หมู่ดารากระจ่างฟ้า สรรพสำเนียงแห่งขุนเขาลำเนาไพร่ กู่ก้องร้องรับแสงแห่งราตรี

หานอี้ซินโผพุ่งร่าง ใช้วิชาตัวเบาดุจเหินบิน โลดละลิ่วนำทางอยู่เบื้องหน้า นางพยายามเร่งฝีเท้าเต็มที่ตามติดกระชั้นชิด ด้วยรู้ดีว่าบุรุษหนุ่มผ่อนฝีเท้ารั้งรอให้นางติดตามทัน บาดแผลที่ไหล่แม้ทุเลาดีขึ้นด้วยยาของหานอี้ซิน ทว่ายามนี้กลับเริ่มปวดแปลบเป็นระยะ

เกือบสองชั่วยามแล้วนับจากออกเดินทาง ทั้งนางและบุรุษร่างใหญ่ต่างแต่งชุดดำปกปิดหน้าตา หานอี้ซินมิได้บอกจุดหมายปลายทาง หากนำทางผ่านขุนเขาแมกไม้อย่างชำนาญ ราวคุ้นเคยพื้นที่แถบนี้กระจ่างดุจฝ่ามือตนเอง

แม้นางไม่มีโอกาสได้ออกนอกเมืองบ่อยครั้ง ซ้ำไม่คุ้นเคยกับพื้นที่ละแวกนี้ แต่ถ้ายึดแนวเทือกเขาเจ็ดดารา อันมียอดเขาเทพธิดาตระการโดดเด่นเป็นหลัก ทางเหนือของยอดเขาคือทะเลสาบมังกรสวรรค์ ทางตะวันออกคือเส้นทางถนนซึ่งนางใช้ควบม้าออกจากเมืองหนานสุ่ย ทั้งยังเชื่อมต่อแม่น้ำซึ่งเป็นแขนงของลำน้ำจินหลง คืนก่อนนางถูกซุ่มจู่โจมที่แม่น้ำสายนี้เอง

อ่านเพิ่มเติม...