مغز محتاط

اگر روزی تصمیم به غذا نخوردن بگیری، اتفاق جالبی را تجربه خواهی کرد. درست در زمان های غذا خوردنت در روزهای قبل، گشنه ات می شود. شاید حدود یک ساعت احساس گشنگی کنی ولی این حس فراموش می شود تا وعده ی غذایی دیگرت و دوباره این اتفاق رخ می دهد. فکر می کنی گشنه ای ولی این اتفاق در ذهنت می افتد. عملا در اعلام گشنگی، معده ات نقشی ایفا نمی کند. عجیب است، یعنی سیر شدن روزهای قبل در این ساعت بدلیل غذا خوردن نبوده است و تنها طی شدن زمان مقرر مغزت این نیاز را برطرف می سازد؟ اگر یک هفته به تغییرت در زمان غذا خوردن ادامه دهی می بینی که دیگر در زمان های ثابت روزهای قبل گشنه ات نمی شود و زمان گشنگی ممکن است هروقت از راه برسد. خوردن غذا در این هنگام لذتی عجیب دارد
بنظر می رسد رفتار عادت در رفع کلیه ی نیازها به همین شکل است. یعنی نیازت را آن زمان برطرف می سازی که برنامه ی تکراری مغزت دستور می دهد و تو سایر اعضای بدنت را فراموش کرده ای. نتیجه ی این برنامه ی محتاطانه ی مغز آن است که نیازت همیشه مرتفع باشد ولی عدم تطابق زمان احساس واقعی نیاز و زمان رفع آن سبب می شود که کیف نکنی