Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΦΥΛΑΚΗ, της Έλενας Γεωργίου-Παρουσίαση στο Κιάτο, 28-06-2026
Μια γοητευτική και σύνθετη ιστορία για την μητρική υπερπροστατευτικότητα
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Δήμου Σικυωνίων η παρουσίαση του Διηγήματος της Έλενας Γεωργίου "Η αγκαλιά που έγινε φυλακή", την Κυριακή 28 Ιουνίου 2026.
Στην ομιλία μου, που μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω, έθιξα τον τρόπο με τον οποίο η υπερπροστατευτικότητα της μητέρας επιπλέον υπονομεύει όχι μόνο τη σχέση του ζευγαριού, αλλά και την ανάπτυξη μιας υγιούς και απαραίτητης σχέσης πατέρα και παιδιού:
Κιάτο, Κυριακή, 28-06-2026
Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που βρίσκομαιεδώ σήμερα, στην παρουσίαση της Αγκαλιάς που έγινε φυλακή, αυτής τηςγοητευτικής και σύνθετης ιστορίας, της αγαπημένης μου φίλης Έλενας Γεωργίου,όχι μόνο λόγω της φιλίας μας, αλλά και επειδή αυτό το βιβλίο το γνώρισα από τηστιγμή της γέννας του.
Πράγματι, ήταν ένα πρωινό του Φλεβάρητου 2023, σε μια συνάντησή μας στο σπίτι της, όταν η Έλενα μου έδωσε τοχειρόγραφο της Αγκαλιάς, που τότε είχε άλλο τίτλο, να το διαβάσω. Το διάβασααμέσως, και με συνεπήρε η ιστορία που έκρυβε πρωταρχικές αλήθειες της ζωής. Με γοήτευσε η λιτή γραφή, οι ζωντανέςπεριγραφές και η δύναμη των εικόνων, καθώς επίσης με συγκίνησε η ευαισθησία, ηφαντασία, η αγάπη και η δύναμη επικοινωνίας που χαρακτήριζαν την ιστορία.
Της είπα ότι το έβρισκα υπέροχο και ότιδεν έβλεπα την ώρα να το δω τυπωμένο βιβλίο, και θέλω να την ευχαριστήσω καιαπό δω για την τιμή που μού έκανε εκείνη την ημέρα, γιατί πάντα είναι τιμή ναδιαβάζεις, και μάλιστα πρώτος, ένα χειρόγραφο. Στη συνέχεια με χαρά ανέλαβα τηνεπιμέλεια και βοήθησα την Έλενα να επιλέξει τίτλο από διάφορους που είχε στομυαλό της. Με ακόμα μεγαλύτερη χαρά κράτησα αργότερα στα χέρια μου ως τυπωμένοβιβλίο αυτό το μικρό διαμάντι.
Όμως, δεν θα σας μιλήσω για τα προφανήθέματα του βιβλίου, την υπέρ-προστατευτικότητα και την υπερβολική αγάπη τηςμητέρας, τη θέσπιση ορίων και την αλληλεξάρτηση, το φόβο και την ελευθερία, καιάλλα, ουσιαστικά και ενδιαφέροντα. Γι’ αυτά σας μίλησαν άλλοι, περισσότερογνώστες του θέματος και καταλληλότεροι από μένα.
Εγώ θα σταθώ σε δυο-τρία σημεία τηςεξέλιξης της ιστορίας, που μου γέννησαν κάποιες σκέψεις τις οποίες θέλω και ναμοιραστώ μαζί σας:
Στη σελίδα 17 διαβάζουμε ότι «Οι βόλτεςμε τον αγαπημένο της στο δάσος και τη λίμνη αποτελούσαν τώρα παρελθόν. Και τιςνύχτες γέμιζε την αγκαλιά της με το παιδί της».
Και στη σελίδα 21 διαβάζουμε: «Τώρα πιαδεν είχε καθόλου χρόνο για τον αγαπημένο της. Έτσι αυτός, αφού δεν ήταν πιααγαπημένος κανενός, ένιωσε πως δεν χωρούσε ανάμεσα στους δυο τους (μητέρα καιπαιδί) και αποφάσισε να φύγει».
Ας σταθούμε σ’ αυτά τα δύο σημεία: Ηαγκαλιά της τις νύχτες γεμίζει με το παιδί της και ο αγαπημένος της νιώθει πωςδεν χωράει πια ανάμεσά τους και αποφασίζει να φύγει.
Ίσως θα έχετε κι εσείς ακούσει μια ρήσητων παλιότερων, ότι τα παιδιά ενώνουν αλλά και χωρίζουν. Το γνωμικό δενσημαίνει φυσικά ότι τα παιδιά έχουν την ευθύνη για τον οποιοδήποτε χωρισμό ούτεότι ο ερχομός τους στη ζωή αναπόφευκτα θα φέρει έναν κάποιου είδους χωρισμό. Τοζευγάρι απομακρύνεται επειδή οι δυο τους ξεχνούν να χορεύουν ταγκό μαζί,βρίσκονται σε σύγχυση σχετικά με το ρόλο τους, και σταδιακά παύουν ναεπικοινωνούν.
Αυτή τη σύγχυση, αυτό το μπέρδεμασχετικά με το ρόλο του γονέα και κυρίως της μητέρας, που το παρακολουθούμε στηνιστορία της Αγκαλιάς που έγινε φυλακή, της Έλενας Γεωργίου, και όπου θύματαείναι και τα τρία πρόσωπα, οι γονείς και το παιδί, το βλέπουμε να συμβαίνειγύρω μας και σε αρκετά νέα ζευγάρια.
Με την υπέρ-προστατευτική συμπεριφοράτης, η μητέρα δεν ψαλιδίζει μόνο τα φτερά του παιδιού της, δεν εγκλωβίζει μόνοτον εαυτό της σε μια λανθασμένη υπόσχεση, σε έναν παράλογο όρκο, σ’ ένα βαρύφορτίο, αλλά, αφού εξορίσει τον σύντροφό της από την αγάπη της, επιπλέον τονακυρώνει ως πατέρα και τον περιορίζει στον ρόλο του θεατή. Δεν του αφήνει χώρονα ασχοληθεί κι αυτός με το παιδί του, να αναπτύξει μια συναισθηματική σχέσημαζί του, και να το βοηθήσει να χτίσει την αυτοπεποίθηση και την προσωπικότητάτου.
Με λίγα λόγια, με τον υπέρ-προστατευτικότρόπο της, η μητέρα εμποδίζει την ανάπτυξη μιας υγιούς, φυσιολογικής σχέσηςανάμεσα στον πατέρα και το παιδί, μιας σχέσης που είναι απαραίτητη για τηνψυχική ισορροπία και ευτυχία του παιδιού. Κι αυτό το κάνει προς όφελος τηςδικής της σχέσης με το παιδί, η οποία αν και χαρακτηρίζεται από υπερβολικήαγάπη και καλές προθέσεις, ωστόσο δεν είναι καθόλου αποτελεσματική.
Συμπέρασμα: Αρχικά, όλοι, ως βρέφη,βιώνουμε μια ενότητα με την μητέρα, η οποία αποτελεί τη βάση τηςσυναισθηματικής μας επιβίωσης. Στη συνέχεια, από τη σχέση αυτής τηςαποκλειστικότητας, μεταβαίνουμε σταδιακά σε μια σχέση που αρχίζει να αφήνειχώρο και για άλλους ανθρώπους, και κυρίως τον πατέρα.
Το παιδί έχει τεράστια ανάγκη από τηνπατρική αποδοχή και τη συναισθηματική διαθεσιμότητα του πατέρα. Όσοαποτελεσματική και λειτουργική και αν είναι μια μητέρα στο ρόλο της, πάντα θαείναι ακόμα καλύτερα για το παιδί, αν υπάρχει η συμμετοχή του πατέρα.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ και πάλιστην Έλενα να είναι καλοτάξιδη η υπέροχη Αγκαλιά της!
Σας ευχαριστώ!
Αγγελική Μπούλιαρη
Φιλόλογος, συγγραφέας
