அசலின் குணம்

இன்று Mollywood Times (2026) என்கிற மலையாளப் படத்தைப் பார்த்தேன். ஒரு கலை தனது நேர்மையை நிரூபிக்க எத்தனை நகல்களோடு போராட வேண்டியிருக்கிறது என்பதையும், அதைவிட ஒரு அசலான கலைவடிவம் மெருகேறி வருவதற்கு தன்னுள்ளேயே எத்தனை பாதிப்புகளையும், நகல்களையும் கடந்து வர வேண்டியிருக்கிறது என்பதையும் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

அதிலும் இதில் வரும் முதன்மைக் கதாபாத்திரமான வினீத் மாதவன் உட்பட, அனைத்துக் கதாபாத்திரங்களின் பின்னணியையும் யோசித்துப் பார்த்தால், தான் ஈடுபடும் கலை வடிவத்தைக் கொண்டு தன்னை முன்னிறுத்த வேண்டும் என்ற ஆர்வமே அனைவரிடமும் எஞ்சி இருக்கிறது. இது யதார்த்தத்தில் தவிர்க்க இயலாதுதான். கலையின் வெகுமதியை கலைஞன்தான் ஏற்றுக்கொள்கிறான். நேர்மையான கலைஞனுக்கும் ஒருகட்டத்தில் அந்த வெளிச்சம் தவிர்க்க இயலாத ஒன்றாகிறது. புகழும், பிரபலத்தன்மையும் கலையின் வெகுமதிகளுள் ஒன்று. ஆனால் இந்தப் படம் கலையின் விளைவுகளைப் பற்றியல்ல, அது உருவாகும் உள்ளங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது. எந்த வழியிலேனும் கலையின் ஆதாரத்தைக் கைவிட்டுவிட முனையும் மனிதர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது. கலையில் குறுக்குவழி உண்டா என்றால் இல்லைதான். ஆனால் அந்த கலையின் மூலம் உருவாகும் வெற்றிக்கு ஏராளமான குறுக்குவழிகள் உண்டு. நகல்களின் உளவியல் தோற்றமே இதுதான். அவற்றுக்குக் கலையின் மீது கரிசனம் ஏதுமில்லை; ஆனால் அதில் கிடைக்கும் வெற்றியின் மீதே அனைத்து ஈர்ப்பும் இருக்கிறது.

இன்று ஒரு கலையின் அசல் தன்மையைச் சிதைக்கும் வன்முறை சகஜமாக்கப்பட்டுவிட்ட சமூகத்தில் வாழ்கிறோம். லஞ்சம், விதிகளை மீறுவது போன்ற நகல்கள் இன்று தவிர்க்க முடியாத தவறுகளாகிவிட்டன. அதாவது, அதுவொன்றும் அவ்வளவு பெரிய குற்றமல்ல என்கிற நிலை உருவாகியுள்ளது. தவிர, நகலெடுப்பவரும் அதைத் தீவிர எதிர்மறை நோக்கத்தில் புரிந்துகொள்வதில்லை. ஏனெனில், அவருக்கு அது நகல் என்கிற உண்மையே தெரிவிக்கப்படுவதில்லை; அதைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய உகந்த குரல்களும் இல்லை. இதைக் கொண்டுதான் Mediocrity எனப்படும் சராசரித்தன்மை தனது வெற்றியைத் தொடர்ந்து பதிவு செய்துகொள்கிறது. சொல்லப்போனால் இது Mediocrity-களின் காலம். நகலெடுத்தல், திருடுதல், பாசாங்கு செய்தல் அல்லது ஏமாற்றுதல் என எந்த வழியிலேனும் கலையைத் தன்வசமாக்கிவிட முயலும் Mediocrity-களின் காலம் இது. இங்கு நகல்களைக் குறைசொல்லித் திட்டிக்கொண்டிருப்பதால், உண்மைதான் பலவீனமாகக் காட்சியளிக்கிறது. ஒருவேளை சுட்டிக்காட்டப்படாத நகல்கள் பொருட்படுத்தப் படுவதில்லையே என்று கேட்கலாம். பிரச்சனை என்னவெனில், பிரமிள் போன்று இங்கு ஒரு பத்து பேர் நகல் கவிதைகள் எழுதுகிறார்கள்; அவர்களைப் படித்து “நகல்”என்று சுட்டிக்காட்டாமல் கடந்து செல்கிறோம் என்றால், நாளடைவில் பிரமிள்தான் சலித்துப் போகிறார். இதுவும் ஒரு சமூகத்தில் நடப்பதுதானே என்று கேட்கலாம். ஆனால் பிரமிள் என்கிற படைப்பாளி இந்த மொழியின் இயங்குதளத்தில் முழுமையாக உள்வாங்கப்படாமலேயே, அவரின் மொழியும் நடையும் இங்கு சாதாரணமாகி விடுவதுதான் சிக்கலே.
ஒருவகையில் கலையின் தேவை அழுத்தமாக எடுத்துரைக்கப்படாத ஒரு சமூகம் இப்படித்தான் நடந்துகொள்ளுமோ எனவும் தோன்றுகிறது. ஆகவேதான் இதில் வரும் வினீத் மாதவனும் இறுதியில் தன்னளவில் ஒரு குறுக்கு வழியைத் தேடுகிறான். உண்மையில் படத்தின் கதைப்படி அது குற்றமில்லை. ஆனால் ஒரு படைப்பாளியின் நெஞ்சம் தயக்கம் கொண்டால், அதுவும் ஒருவகையில் குற்றமே. அந்த வகையில் வினீத் மாதவனும் ஒருவகையில் சுயநலவாதியே. ஆனாலும் அவன் ஒரு அசல்.

இந்தப் படத்தில் திரைவிமர்சகராக வரும் ராஜேஸ் மாதவன், வினீத்தை ஒரு ”சுயநலவாதி” என்பார். அதை வினீத்தும் ஆமென்று ஒப்புக்கொள்வான். அதுதான் வினீத் தன்னை அசல் என்று அறிவிக்கும் இடம். நகல்களுக்கு மத்தியில் பிழைத்திருக்கும் அசலுக்கு உண்மையில் அந்த சுயநலம் என்பது தேவையான ஒன்று. அதாவது, தான் ஈடுபடும் செயலின் விளைவுகளைப் பற்றி மோகம் கொள்ளாத சுயநலம்; புறச் சூழலால் பாதிப்படையாமல் தன் கலையின் மீது இன்னும் இன்னும் தன்னை அமிழ்த்திக்கொள்ளும் சுயநலம். ஆகவேதான் வினீத்தும் அந்த வசனத்தை மிகவும் தன்னம்பிக்கையுடன் சொல்ல முடிகிறது: “எனது கலைக்கு நான் ஒரு சுயநலவாதிதான், அதற்கான அங்கீகாரம் கிடைத்தால் கிடைக்கட்டும் என”.

அசலின் சுயநலம் தவிர்க்க இயலாத ஒன்றுதான்.