“Όποιος ανάμεσά σας είναι αναμάρτητος ας ρίξει πρώτος πέτρα πάνω της”.

 

«Τότε οι δάσκαλοι του Νόμου και οι Φαρισαίοι έφεραν μιαγυναίκα που την είχαν συλλάβει για προσβολή της συζυγικής τιμής (μοιχεία)· τηνέβαλαν στη μέση και του είπαν: “Διδάσκαλε, αυτή τη γυναίκα την έπιασαν επ’αυτοφώρω να διαπράττει μοιχεία.  Ο Μωυσήςστον Νόμο μάς έχει δώσει εντολή να λιθοβολούμε τέτοιου είδους γυναίκες· εσύ τιγνώμη έχεις;”  Αυτό το έλεγαν για να τουστήσουν παγίδα, ώστε να βρουν κάποια κατηγορία εναντίον του. Ο Ιησούς τότεέσκυψε κάτω και με το δάχτυλο έγραφε στο χώμα.  Καθώς όμως επέμεναν να τον ρωτούν, σηκώθηκεπάνω και τους είπε: “Όποιος ανάμεσά σας είναι αναμάρτητος ας ρίξει πρώτος πέτραπάνω της”.  Κι έσκυψε πάλι κάτω κι έγραφεστο χώμα.  Αυτοί όμως, όταν άκουσαν τηναπάντηση, άρχισαν - με πρώτους τους γεροντότερους - να φεύγουν ένας ένας, μέχρικαι τον τελευταίο, και έμεινε μόνος ο Ιησούς και η γυναίκα στη μέση.  Τότε σηκώθηκε όρθιος ο Ιησούς και τη ρώτησε:“Γυναίκα, πού είναι οι κατήγοροί σου; Κα νένας δεν σε καταδίκασε;”  Εκείνη απάντησε: “Κανένας, Κύριε”. “Ούτε εγώσε καταδικάζω”, είπε ο Ιησούς· “πήγαινε, κι από δω και πέρα μην αμαρτάνεις πια”».Ιωάννη 8, 3-11.

Την παραπάνω φράση του Λυτρωτή Χριστού συναντάμε στηνευαγγελική διήγηση για τη γυναίκα που κατηγορήθηκε για μοιχεία. Ίσως πρόκειταιγια την πιο έξυπνη και γεμάτη ανθρωπιά ατάκα στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτή ήτανη απάντηση του στους γραμματείς και τους Φαρισαίους που απαιτούσαν  να την κατακρίνει.  Εκείνο όμως που συχνά μας διαφεύγει όμωςείναι ότι ο Ιησούς όση ώρα ήταν παρόντες οι κατήγοροι δεν απευθύνθηκε με ύφος κριτή-δικαστήστη γυναίκα. Δε σήκωσε καν το βλέμμα του να την κοιτάξει επιτιμητικά. Έσκυψεκαι με το δάκτυλό του κάτι έγραφε στη γη… Ένας Θεός με  διάκριση ,λεπτότητα ,ευσπλαχνία, καλοσύνη,κατανόηση. Μόλις αναχώρησαν οι υποκριτές ,εκπρόσωποι της «ηθικής», σήκωσε τοβλέμμα του την κοίταξε στα μάτια και της είπε: «ούτε εγώ σε καταδικάζω, πήγαινε και από εδώ και πέρα μην αμαρτάνεις πια».Έτσι φέρεται ένας Θεός που δεν ήρθε για να μας κρίνει ,αλλά για να μας σώσει…

Α.