Περί Γραφής: Οι Κακοί της Αφήγησης

Εγκληματίες με προσωπικότητα
Αν και υπάρχουν ιστορίες χωρίς κανέναν αντίπαλο (όπως κοινωνικού ή φιλοσοφικού περιεχομένου) ή με τελείως απρόσωπο αντίπαλο (για παράδειγμα, το φυσικό τοπίο), συνήθως οι περιπετειώδεις αφηγήσεις έχουν κάποιον «κακό». Και στη φανταστική λογοτεχνία, συγκεκριμένα, ο κακός αυτός μπορεί να πάρει ακόμα και ακραίες μορφές.
Για παράδειγμα, ο Σάουρον από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι μια ακραία περίπτωση κακού. Το μόνο που ξέρουμε γι’αυτόν είναι ότι θέλει να κυριεύσει τα πάντα... και να κάνει τι; Να τα μετατρέψει σε μια ερημιά όλο πέτρα και στάχτη, όπως είναι η Μόρντορ; Δεν είναι ποτέ ξεκάθαρο τι ακριβώς θέλει ο Σάουρον. Απλώς ξέρουμε ότι είναι «ο Κακός», ή ίσως η ίδια η δύναμη του Κακού. Και τέλος. Είναι ένας αντίπαλος όπως αυτούς που μπορεί να συναντήσεις στα παραμύθια, γιατί, κατά βάση, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών είναι ένα παραμύθι για μεγάλους.
Αυτό μπορεί να γίνει μόνο στη φανταστική λογοτεχνία.
Αντίστοιχοι (περίπου) κακοί σε μη-φανταστική λογοτεχνία μπορούμε να πούμε ότι είναι κάποιοι τρελοί επιστήμονες σαν αυτούς στις ιστορίες με τον Τζέιμς Μποντ, ή ο Φου Μαντσού. Τέτοιοι κακοί έχουν κάποια πιο ξεκάθαρα κίνητρα, αλλά δεν είναι και τίποτα το ιδιαίτερο συνήθως. Θέλουν απλά να καταστρέψουν μια ολόκληρη χώρα με πυρηνικά όπλα, ή κάτι παρόμοιο.
Όλοι αυτοί είναι αρκετά στερεοτυπικοί κακοί. Υπάρχουν εκεί απλώς για να δημιουργηθεί η πλοκή, να έχει κάτι να αντιμετωπίσει ο ήρωας, ή οι ήρωες, της ιστορίας.
Δεν μπορούμε να τους κατακρίνουμε. Έχουν τη χρησιμότητά τους. Έχουν ακόμα και την πλάκα τους, για να το πούμε πιο απλά. Ορισμένες φορές, για να γράψεις μια περιπετειώδη ιστορία, δεν θέλεις τίποτα περισσότερο από έναν «τρελό» που προσπαθεί να καταστρέψει τα πάντα.
[Συνέχισε να διαβάζεις] ➤ https://www.fantastikosorizontas.gr/k...