Τραμπ, Έπσταϊν, Μοσάντ και Θεωρίες Συνωμοσίας: Ο βόρβορος της εξουσίας

Μακριά από εμάς εδώ στο «Κ» κάθε κατηγορία για ηθικολογία. Γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο σχετικά είναι τα περί ηθικής ζητήματα, πόσο εξαρτώνται από τις κοινωνικές συνθήκες και την ιστορία. Γνωρίζουμε λ.χ ότι στο απώτατο παρελθόν ο βιασμός ήταν αποτέλεσμα της λαγνείας που χαρακτηρίζει από τη φύση τους τις γυναίκες και του προκλητικού τρόπου που αυτές ντύνονται -οι άντρες ποτέ δεν φταίμε οι καημενούληδες, αυτές μας αναγκάζουν.

Τέλος πάντων, σήμερα ευτυχώς αυτά τα ιδεολογικά αποτελέσματα της πατριαρχίας έχουν πλέον εξαλειφθεί, τα έχουμε αφήσει για τα καλά πίσω μας. Σήμερα, για να αναφέρουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα, όταν ένας άντρας εισαγγελέας ρωτά τις καταγγέλλουσες βιασμό τι χρώμα και είδος εσωρούχου φορούσαν την επίμαχη στιγμή, το κάνει αποκλειστικά και μόνο επειδή παλεύει με νύχια και με δόντια να λάμψει η αλήθεια και όχι επειδή πιστεύει ότι πάντα φταίνε αυτές οι… οι, τέλος πάντων, οι αχαρακτήριστες και ότι ο κατηγορούμενος έκανε ό,τι μπορούσε ο κακομοίρης για να συγκρατηθεί, αλλά στο τέλος υπέκυψε σε ανωτέρα βία. Μάλιστα κυρίες μου, ανωτέρα βία, ο βιασμός είναι βία εξασκούμενη στους άντρες από τις γυναίκες. Επιτέλους, κάποιος πρέπει να τα πει αυτά.

Με βάση τα παραπάνω δεν μπορούμε παρά να θεωρούμε κάπως υπερβολικό τον θόρυβο που έχει ξεσηκωθεί στην Αμερική από τη μη απόδοση στη δημοσιότητα τα περιεχόμενα του φακέλου Έπσταϊν από την κυβέρνηση του προέδρου Τραμπ. Είναι μια υπόθεση που συγκινεί όσο καμιά άλλη το θυμικό και τη φαντασία των οπαδών του, όχι λόγω της βίας καθαυτής, αλλά επειδή ταιριάζει γάντι στις τόσο αγαπητές τους θεωρίες συνωμοσίας. Χαλαρώστε παιδιά, δεν τρέχει τίποτε το σπουδαίο, απλώς τα μέλη της άρχουσας τάξης βίαζαν για χρόνια ανήλικα κορίτσια (και αγόρια). Εντάξει, αυτό μπορεί να θεωρείται σήμερα έγκλημα, αλλά κάποτε ήταν φυσιολογικό δικαίωμα του ηγεμόνα. Άρα προς τι ο θόρυβος;

Να μην παρεξηγηθούμε εδώ: η εξουσία πάντα είναι βορβορώδης. Δεν είναι θέμα προσώπων, είτε μιλάμε για τον Μωυσή, ή για τον Ερντογάν, ή για την Ούρσουλα κλπ, παντού και πάντα οι κατέχοντες την εξουσία είναι άτομα που δεν κάνει να τα ακουμπήσεις επειδή θα νοιώσεις σαν να βουτήχτηκες σε όζοντα, δύσοσμο και κολλητικό βούρκο γεμάτο βακτηρίδια, όσο πιο ψηλά στην ιεραρχία τόσο πιο σιχαμερά. Το γεγονός ότι μερικά από αυτά τα άτομα κερδίζουν εκλογές λέει πολλά για το πώς ο καπιταλισμός διαφθείρει συνειδήσεις, ή, εκφρασμένο διαφορετικά, αυτό που έλεγε ο Δουξ, ένας από τους ήρωες στις 120 μέρες στα Σόδομα, ότι «ο νομοθέτης επιβάλλει όλους τους νόμους και δεν υπακούει σε κανέναν». Αν και τα παραπάνω ισχύουν, ωστόσο η συγκεκριμένη υπόθεση ξεφεύγει ακόμα και από τα πολύ υψηλά στάνταρ της ανώτατης εξουσίας.

Τέλος πάντων, ας επαναλάβουμε εν τάχει τα της ιδιαιτέρως βορβορώδους υπόθεσης.

Έπσταϊν για αρχάριους

O Τζέφρι Έπσταϊν γεννήθηκε το 1956 στη Νέα Υόρκη και αυτοκτόνησε ενώ ήταν φυλακισμένος περιμένοντας δίκη το 2019. Φαίνεται ότι ήταν μια σπάνια περίπτωση απατεώνα πολλαπλών ικανοτήτων. Ξεκίνησε την καριέρα του σε ένα πολύ ακριβό ιδιωτικό σχολείο, όπου προσελήφθη χωρίς να έχει καν πτυχίο (είχε παρατήσει το πανεπιστήμιο στο δεύτερο έτος). Από το σχολείο τον έδιωξαν μετά τον πρώτο χρόνο επειδή δεν ήταν αποδοτικός, αλλά τον βοήθησε ο πατέρας ενός από τα παιδιά της τάξης του, ένας τραπεζικός. Μετακινήθηκε έτσι στην «επενδυτική τραπεζική» δουλεύοντας στην ειδική τράπεζα Bear Stearns, που είναι η τράπεζα από την οποία θα ξεκίναγε χρόνια μετά η κρίση το 2008. Στην τράπεζα ανέβηκε πολύ γρήγορα τα σκαλιά, αν και δεν ήταν κατά κανένα τρόπο σχετικός με το ζήτημα. Εντούτοις, παρά τη φαινομενικά επιτυχημένη πορεία του, τον έδιωξαν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Τότε ίδρυσε την δική του εταιρεία. Ο ίδιος έλεγε (και έδειχνε με τη σπατάλη του) ότι ήταν πολύ επιτυχημένος και ότι γρήγορα έγινε ζάπλουτος. Παρόλα αυτά δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία που να δείχνουν πώς απόκτησε αυτή την περιουσία. Η εταιρεία του, στην κατοχή της οποίας υπήρχαν ακίνητα, αυτοκίνητα, τρία αεροπλάνα και μετοχές, είχε όλον κι όλον έναν βεβαιωμένο πελάτη. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, λόγω του ότι ήταν εξωχώρια και τα βιβλία της δεν είναι προσβάσιμα, είναι άγνωστα. Σαν να μην έφτανε το σκοτάδι σχετικά με τις οικονομικές του δραστηριότητες, δεν είναι γνωστό ούτε το πότε ο Έπσταϊν έβρισκε χρόνο να ασχολείται με τους πελάτες του, αφού το πρόγραμμά του ήταν γεμάτο, όχι με βαρετή τραπεζική, αλλά με τη μεγάλη ζωή ενός διεθνούς πλεϊμπόι.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, χρησιμοποιούσε τα ακίνητά του, δηλαδή το αξίας δεκάδων εκατομμυρίων τεράστιο διαμέρισμά του στο Μανχάταν (που είναι ασαφείς οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το απόκτησε) είτε τη βιλάρα του στη Φλόριδα, ή τα δύο ιδιωτικά του νησιά στις Παρθένους Νήσους, για να κάνει αυτό που κάποτε το λέγανε εμπόριο λευκής σαρκός, μόνο που η σάρκα δεν ήταν αποκλειστικά λευκή, αν και σίγουρα ήταν πολύ νεαρή, ανήλικη. Βασικά ήταν νταβατζής για υπερπλούσιους. Τη δεκαετία του 2000 μάλιστα πήγε στο δικαστήριο τουλάχιστον δύο φορές και το 2008 καταδικάστηκε με αναστολή ακριβώς για αυτές τις δραστηριότητες, αν και η ποινή ήταν σκανδαλωδώς επιεικής και προέκυψε μετά από μυστικό συμβιβασμό με τις εισαγγελικές αρχές (ο εισαγγελέας της υπόθεσης, Αλεξάντερ Ακόστα, ήταν μέλος της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ).

Είχε αναπτύξει ένα τεράστιο κοινωνικό δίκτυο, σε όλο το διεθνές τζετ σετ, αν και είναι μυστήριο το πώς το είχε καταφέρει αυτό.  Για τουλάχιστον 15 χρόνια, από το τέλος της δεκαετίας του ‘80, ήταν δίδυμο με τον άλλο διεθνή πλεϊμπόι και γείτονα στη Φλόριντα, τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο τελευταίος είχε πει για τον καλό του φίλο το 2002 : «Ξέρω τον Τζεφ εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Φοβερός τύπος. Έχει πολλή πλάκα η παρέα του. Κάποιοι λένε πως του αρέσουν οι όμορφες γυναίκες τόσο όσο και σε μένα και μάλιστα πολλές από αυτές είναι μάλλον προς το νεώτερο άκρο [on the younger side].»  Το 2004 κάτι φαίνεται πως συνέβη και τα σπάσανε για λίγο, αλλά το 2006 ο Τραμπ συμμετείχε στο βιβλίο συγχαρητηρίων για τα 50 γενέθλια του φίλου του με τον οποίον «είχαν ορισμένα κοινά σημεία» γράφοντάς του «και είθε κάθε μέρα να κρύβει κι ένα νέο υπέροχο μυστικό».

Παρένθεση. Στο «Κ» δεν είμαστε καθόλου κουτσομπόληδες και κατακρίνουμε διαρρήδην τα κουτσομπολιά. Εμείς μόνο κοινωνική και πολιτική κριτική κάνουμε. Όχι, το λέμε για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις με διάφορους κακόπιστους: δεν είμαστε σκανδαλοθηρικό έντυπο εμείς εδώ κυρία μου! Όμως -είναι αλήθεια ότι ο Τραμπ υπήρξε μέγας τσιλιμπουρδιστής. Το μεγάλο ταλέντο της ζωής του ήταν να συμμετέχει σε σκάνδαλα κάθε είδους επιδεικνύοντας κτηνώδη ηλιθιότητα και καταγέλαστη λαγνεία. Επομένως σε αυτά τα πλαίσια θα πρέπει να θυμίσουμε ότι ο ίδιος είχε αναγάγει σε μείζον πολιτικό ζήτημα το μέγεθος του πέους του. Το 2016 είχε δημοσίως διαψεύσει καταγγελία του τότε αντιπάλου του (και νυν ΥΠΕΞ της υπερδύναμης) Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος είχε εμμέσως πλην σαφώς ισχυριστεί ότι το τσουτσούνι του Προέδρου είναι μικρό (αν και ο κουβανικής καταγωγής πολιτικός ανήρ δεν διευκρίνισε πώς το ξέρει αυτό). Αποκλειστικά και μόνο για χάρη της αλήθειας -και όχι για κουτσομπολιό- θα πρέπει να συμπληρώσουμε εδώ ότι η καθ’ ύλην αρμόδια επί του ζητήματος, η πορνοστάρ Στόρμι Ντάνιελς η οποία είχε επί πληρωμή γνωρίσει (με την βιβλική έννοια) τον πρόεδρα (και μετά έμπλεξε σε δικαστικές διαμάχες για αυτό), είχε πέραν πάσης αμφιβολίας διευκρινίσει ότι ο πρόεδρος, εκτός από «τριχοφυία Γέτι» στην ηβική περιοχή, διαθέτει ένα κάτω του μέσου όρου αλλά όχι μικροσκοπικό τσουτσούνι με κάπως ιδιαίτερα ανατομικά χαρακτηριστικά («μοιάζει με μανιταράκι»). Εν κατακλείδι, «πρέπει να ήταν το λιγότερο εντυπωσιακό σεξ της ζωής μου», είπε μερικά χρόνια μετά, «αλλά ήταν ιδιαίτερα καθαρό ότι [ο πρόεδρος] δεν συμμεριζόταν τη γνώμη μου». Αυτά για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και, επαναλαμβάνουμε, όχι για το κουτσομπολιό.

Ο Έπσταϊν, για να ξαναγυρίσουμε σε αυτό το κάθαρμα, τελικά μπουζουριάστηκε για τράφικινγκ ανηλίκων το 2019 επί Μπάιντεν. Η μπίζνα του ήταν «απλή». Είχε ως συνεργάτιδα και γραμματέα την Γκισλέιν Μάξγουελ, κόρη του μεγαλοεκδότη Ρόμπερτ. Αυτή έβρισκε με τη βοήθεια των διασυνδέσεών της σε διεθνή πρακτορεία μόδας φιλόδοξες ανήλικες και με την υπόσχεση κοινωνικής ανόδου τις πάσαρε στο αφεντικό. Αυτός μετά τις έδινε σε κάποιους πολύ εκλεκτούς πελάτες. Ο Έπσταϊν χρησιμοποιούσε το ιδιωτικό του αεροπλάνο, που το είχε ονομάσει “Lolita express”, ως μπορδέλο, μια έξυπνη κίνηση, όχι τόσο επειδή οι όποιες πράξεις γίνονταν σε διεθνή εναέριο χώρο, κάτι που μείωνε πολύ τις ποινικές ευθύνες, όσο κυρίως επειδή έτσι δεν υπήρχαν αδιάκριτα μάτια. Μόνο πρόβλημα: λόγω κανονισμών υπάρχουν τα λεπτομερή αρχεία των επιβατών του αεροπλάνου, κάτι όμως που δεν αρέσει στους επιβάτες.
Όπως κι αν έχει, ο Έπσταϊν πέθανε στη φυλακή περιμένοντας τη δίκη του, κάτι που προκάλεσε βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης σε πολλούς από τους επιβάτες.

Και εδώ αρχίζουν τα συνωμοσιολογικά.

Τι σημαίνει «διαφθορά»;

Ο Τραμπ είχε μια ικανότητα να ελίσσεται χρησιμοποιώντας τις θεωρίες συνωμοσίας των οπαδών του. Έτσι υπονόησε σαφώς στην προεκλογική του εκστρατεία πέρσι ότι θα φέρει στην δημοσιότητα τους «φακέλους Έπσταϊν» με όλο το επίσημο υλικό μεγέθους 300 GB που είχαν μαζέψει οι αρχές, υπονοώντας ότι κάτι τέτοιο θα ήταν το τέλος των Δημοκρατικών. Ξέρουμε δα ότι ο Κλίντον είχε επιβιβαστεί στο Λολίτα εξπρές τουλάχιστον 17 φορές και είχε πάει και στο ιδιωτικό νησί του Έπσταϊν στις Παρθένες Νήσους. Ο Πρόεδρος με το κάπως λεκιασμένο παρελθόν, υποθέτουμε ότι είχε πάει εκεί για ψάρεμα.

Η σύνδεση αυτή συντονίστηκε με τα αντανακλαστικά της βάσης του, η οποία έχει επιδείξει μια αξιοσημείωτη ικανότητα να αδιαφορεί για τα ελαττώματα του αρχηγού, βλέποντας μόνο τα ελαττώματα των εχθρών της, κάτι που εκμεταλλεύτηκε γρήγορα ο πρόεδρος στη νέα θητεία του. Οι δηλώσεις της νέας υπουργού δικαιοσύνης Παμ Μπόντι, που ανήκει στον στενό κύκλο του Προέδρου, τον Φεβρουάριο ότι «οι φάκελοι Έπσταϊν είναι πάνω στο γραφείο» της, ενθουσίασαν το κίνημα MAGA, αν και ο ενθουσιασμός δεν επέπρωτο να κρατήσει πολύ.

Και αυτό επειδή πρόσφατα προέκυψε το επίσημο πόρισμα από την έρευνα της κυβέρνησης Τραμπ, το οποίο είναι εντελώς τζούφιο.  …δεν υπάρχουν στοιχεία που να ενοχοποιούν κανέναν και η υπόθεση πρέπει να κλείσει, ενώ ο θάνατος του Έπστιν οφείλεται πέραν πάσης αμφιβολίας σε αυτοκτονία. Οι οπαδοί του Τραμπ είναι έξαλλοι με το ίνδαλμά τους επειδή πιστεύουν ότι τον Έπσταϊν αυτοκτόνησαν οι Δημοκρατικοί για να μην ανοίξει το στόμα του και επομένως ο Τραμπ καλύπτει τους Δημοκρατικούς και προδίδει τις αρχές του (αρχές που περιέργως φρονούν ότι αυτός διαθέτει). Δυστυχώς όμως, το αφήγημα περί εμπλοκής των Δημοκρατικών είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ψευδές και ψεκασμένη θεωρία συνωμοσίας. Ο Έπσταϊν ήξερε πάρα πολλά για πάρα πολλούς, όχι μόνο Δημοκρατικούς. Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτεί κανείς ένα κέντρο εξουσίας στις ΗΠΑ ή και το Ισραήλ (θα δούμε τη σύνδεση παρακάτω) που να μην ήθελε να του κλείσει το στόμα, άρα είναι πολύ απίθανο να τον αυτοκτόνησαν μόνοι τους οι Δημοκρατικοί. Μάλλον ήταν συνδυασμένη επιχείρηση συνεργασίας διαφόρων δυνάμεων…

Πράγματι ξέρουμε ήδη για πάρα πολλούς ότι ήταν επιβάτες του Λολίτα εξπρές: Είπαμε για τον Κλίντον ότι είχε επιβιβαστεί και είχε πάει και στο ιδιωτικό νησί του Έπσταϊν. Όμως ο Κλίντον αρνείται κάθε κατηγορία και δεδομένου ότι είναι τζέντλεμαν και φερέγγυος, θα πρέπει να τον πιστέψουμε. Ο πρίγκηψ Άντριου τώρα, είχε επίσης φιλοξενηθεί από τον Έπσταϊν. Αρνείται τις κατηγορίες -αν και, όταν κατηγορήθηκε για σεξουαλική βία, αθώος ξεαθώος, πλήρωσε για να έρθει σε εξωδικαστικό συμβιβασμό.  Ο μακαρίτης Μάικλ Τζάκσον, ο ταχυδακτυλουργός Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, ο πράκτορας μόδας Ζαν-Λικ Μπρινέλ, διάφοροι δισεκατομμυριούχοι και πολιτικοί, ήταν κι αυτοί στο αεροπλάνο. Φυσικά όλοι είναι αθώοι, όπως είναι και διάφοροι πολιτικοί και μεγαλοδικηγόροι. Τέλος ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο είναι ο πρώην στρατιωτικός, υπουργός Άμυνας και ΠΘ του Ισραήλ, ο Εχούντ Μπάρακ. Δεν έχουμε υπόψη μας αν αρνείται τις κατηγορίες. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχουν κατηγορίες για αυτόν…

Δεδομένου ότι όλοι τους είναι αθώοι, νομίζουμε ότι δεν εμπίπτουν στην κατηγορία «διαφθορά» που τόσο ερεθίζει τους συντηρητικούς μας πολιτικούς. Η «διαφθορά» εξάλλου είναι μια κατηγορία που αφορά μόνο τους πολίτες που δίνουν «γρηγορόσημο», όχι τους κυβερνήτες μας όταν παραβαίνουν τους νόμους που οι ίδιοι ψήφισαν.

Η τέλεια θεωρία συνωμοσίας

Ο Ελέφαντας (ή μήπως το ξανθό παιδοβούβαλο;) στο δωμάτιο είναι φυσικά ο Τραμπ. Ο Τραμπ για χρόνια ήταν φίλος και σύντροφος του Έπσταϊν. Φαίνεται μάλιστα ότι ο πρόεδρος της καρδιάς μας, εκτός από πλείστες άλλες «όμορφες γυναίκες», είχε γνωρίσει (με τη βιβλική έννοια) και τη νυν σύζυγό του Μελάνια στο αεροπλάνο του Έπσταϊν. Ο Τραμπ είναι φυσικά και αυτός αθώος για κάθε κατηγορία που θα μπορούσε να του προσαφθεί. Για την ώρα σφυρίζει αδιάφορα, κάνοντας πως δεν ξέρει τίποτα, ενώ η βάση του (και όχι μόνο) βράζει.

Και δικαίως. Η υπόθεση έχει όλα τα χαρακτηριστικά της αρχέτυπης εβραιομασονικής θεωρίας συνωμοσίας και μάλιστα με χαρακτηριστικά που να ξεσηκώνουν όλες τις πλευρές του αμερικάνικου πολιτικού φάσματος, το οποίο δομείται το ίδιο ως θεωρία συνωμοσίας. Ένας Εβραίος, ο Έπσταϊν, ήταν μέλος μιας ελίτ, μιας μασονίας, η οποία «έπινε το αίμα», βίαζε νεαρές παρθένες. Έχουμε εδώ όλα τα χαρακτηριστικά της «κατηγορίας του αίματος», αλλά χωρίς να τίθεται ζήτημα αντισημιτισμού. Το μόνο κομμάτι του παζλ που χρειάζεται να συμπληρωθεί είναι το ποια ακριβώς είναι η μασονία: Οι MAGA βλέπουν στη μασονία τους Δημοκρατικούς, οι Δημοκρατικοί τη διεφθαρμένη κλίκα του Τραμπ, οι #METOO μια συμμορία από λευκούς (ίσως και λίγους μαύρους) αρσενικούς που εξασκούν το προνόμιό τους κλπ. Και, από ότι φαίνεται, έχουν όλοι δίκιο!

Επιπλέον υπάρχει διατυπωμένο εδώ και καιρό (και μάλιστα από κύκλους των MAGA, όταν ακόμα αυτοί  δεν είχαν συνδέσει τον πρόεδρο με το σκάνδαλο) η υποψία της συμμετοχής της Μοσάντ στην υπόθεση. Πράγματι:

ο Έπσταϊν είχε πολύ στενές σχέσεις με τον Εχούντ Μπάρακ, ο οποίος ως πρώην ΠΘ έχει άμεσες σχέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες.Γνωρίζουμε ότι οι κατοικίες του Έπσταϊν ήταν γεμάτες κάμερες και μικρόφωνα. Είναι επίσης γνωστό ότι ο Έπσταϊν είχε πολλές φορές ξεγλιστρήσει από δύσκολες καταστάσεις με τη βοήθεια των «σωστών» γνωριμιών -οι οποίες συχνά είχαν υπάρξει και πελάτες του.Δεν ξέρουμε πώς συγκέντρωσε τον πλούτο του. Δεν αποκλείεται επομένως η έξωθεν παρέμβαση.Όλοι οι τελευταίοι Πρόεδροι είχαν μονοδιάστατα σιωνιστική στάση, ακόμα και εις βάρος των αμερικανικών ή και των προσωπικών τους συμφερόντων.Ειδικά ο Τραμπ, μη δίνοντας στη δημοσιότητα τους φακέλους Έπσταϊν κινδυνεύει να αποξενωθεί από τη βάση του, τη στιγμή που οι περισσότερες κινήσεις της κυβέρνησης του είναι ακραία αντιλαϊκές στο εσωτερικό και ιδιαίτερα αποτυχημένες στο εξωτερικό.

Με βάση τα παραπάνω, δεν είναι δύσκολο να σκεφτείτε ότι στα χέρια του (εντελώς αδίστακτου) Νετανιάχου βρίσκεται ένα κάπως ευαίσθητο υλικό, το οποίο ο τελευταίος το χρησιμοποιεί κατά βούληση.

Φυσικά η ουσία δεν είναι εκεί. Ούτε το Ισραήλ ούτε οι ΗΠΑ έχουν άλλες επιλογές από την επιθετική φυγή προς τα εμπρός, σε ένα παιχνίδι που διαρκώς βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Όμως, τακτικά τουλάχιστον, ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση Τραμπ θα χειριστεί τον λαό της, το κίνημα MAGA και τις κάπως «ιδιαίτερες» ευαισθησίες του στο επόμενο διάστημα, είναι απολύτως κρίσιμος. Τυχόν απώλεια του κινήματος MAGA, θα έχει καταιγιστικές συνέπειες και για την υπερδύναμη, αλλά και για το Ισραήλ.