Τι θέλει να πετύχει το Ισραήλ στο Ιράν;

Η επίσημη αιτιολογία, την οποία έχει εκφέρει άπειρες φορές ο Νετανιάχου ίδια κι απαράλλαχτη τα τελευταία 20 χρόνια, είναι ότι το Ιράν βρίσκεται λίγους μήνες ή λίγες εβδομάδες, ή ίσως λίγες ώρες από την απόκτηση πυρηνικής κεφαλής.

Το γεγονός ότι το Ιράν βρίσκεται σε αυτό το στάδιο των λίγων μηνών ή ημερών εδώ και δύο δεκαετίες δεν φαίνεται να είναι αρκετό να κάνει τον Νετανιάχου να αλλάξει βιολί. Και αυτό ενώ:

Η επίσημη γραμμή των ΗΠΑ στο ζήτημα, όπως την εξέφρασε η τοποθετημένη από τον Τραμπ υπεύθυνη για τις μυστικές υπηρεσίες, Τάλσι Γκάμπαρντ, είναι ότι το Ιράν δεν έχει πυρηνικά. (Το Ισραήλ αντίθετα, είναι γνωστό ότι έχει ένα σχετικά μεγάλο απόθεμα.)

Το Ιράν είναι αρκετά ανοιχτό σε διεθνείς ελέγχους (αντίθετα με το Ισραήλ). Η επίσημη θέση του Ιράν είναι ότι δεν έχει και δεν προτίθεται αυτή τη στιγμή να αποκτήσει τέτοια όπλα. Θέλει μόνο ειρηνική πυρηνική ενέργεια.

Πάντως, εμείς εδώ στο «Κ» πιστεύουμε ότι μετά από τόσα χρόνια διαρκούς δυτικής παρενόχλησης, αν όντως το Ιράν δεν έχει ξεκινήσει την ανάπτυξη πυρηνικών, τότε κακό του κεφαλιού του. Γιατί πράγματι, ο καλύτερος υπέρμαχος της άμεσης απόκτησης πυρηνικών από το Ιράν είναι το Ισραήλ, οι ΗΠΑ  και η διαρκής επιθετικότητά τους.

Να θυμίσουμε μόνο ότι η Βόρεια Κορέα έπαψε να είναι ο διαρκής στόχος παρενοχλήσεων από τις ΗΠΑ τη μέρα που έκανε την πρώτη πυρηνική της δοκιμή. Είναι κάπως σόλοικο, αλλά ως φαίνεται, για τις ΗΠΑ απειλή ήταν η Β. Κορέα μόνο όσο δεν είχε πυρηνικά· μετά την απόκτηση, έγινε ξάφνου μια χώρα που δεν απειλεί τον ελεύθερο κόσμο και, βρε αδερφέ, ας την αφήσουμε στην ησυχία της. Αντίθετα το Ιράκ, το οποίο δεν είχε καθόλου πυρηνικά και είχε επιπλέον προθυμοποιηθεί λίγες μέρες πριν την εισβολή να αφήσει αμερικανούς ελεγκτές σε όλες τις εγκαταστάσεις του, είχε την τύχη που ξέρουμε. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά αν εγώ ήμουν γείτονας του Ιράκ, το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να αρχίσω να ρωτάω συνωμοτικά τα κατάλληλα πρόσωπα τι ακριβώς χρειάζεται για να αναπτύξω τη βόμβα.

Προφανώς όμως, τα πυρηνικά, για όσο διάστημα το Ιράν δεν τα διαθέτει, είναι απλώς ένα πρόσχημα. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται τόσο για τα υπαρκτά ή ανύπαρκτα πυρηνικά όσο για την αλλαγή καθεστώτος στη χώρα. Το ίδιο ενδιαφέρον είχαν και στο Ιράκ, πρόσφατα στη Συρία, πιο πριν στην Ουκρανία (στόχος εκεί ήταν η αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία), ακόμα παλιότερα στην Γιουγκοσλαβία κλπ κλπ.

Θα τα καταφέρουν στο Ιράν; Περίπλοκο ερώτημα. (Η πάντα βιαστική αναγνώστρια του «Κ» μπορεί να λάβει τη σύντομη απάντηση «μάλλον όχι» και να σταματήσει να διαβάζει εδώ.)

Οι «καλοί»…

Στη σύγχρονη ιστορία οι επεμβάσεις των ΗΠΑ πέτυχαν τον ρητό σκοπό τους μόνο σε αυτές τις περιπτώσεις που η χώρα-στόχος ήταν ήδη βαθιά διαιρεμένη και σε αναταραχή πριν την επέμβαση. Είτε μιλάμε για «πορτοκαλί επανάσταση», είτε για κανονική στρατιωτική επέμβαση, αυτή έχει επιτύχει μόνο σε χώρες που ούτως ή άλλως βρίσκονταν σε βαθιά κρίση. Ειδικά ως προς τις στρατιωτικές επεμβάσεις, θα λέγαμε ότι από το Βιετνάμ και μετά, οι ΗΠΑ έχουν ένα τραγικό ρεκόρ ηττών. Οι χώρες στις οποίες η επέμβασή τους έχει επιτύχει τον δεδηλωμένο σκοπό είναι τρεις: η Γρανάδα, το Ιράκ της πρώτης εισβολής (η δεύτερη έληξε με ντροπιαστική αποχώρηση) και η Γιουγκοσλαβία. Αν εξαιρέσουμε τη μικροσκοπική Γρανάδα, στη μεν Γιουγκοσλαβία είχαμε μόνο μια αεροπορική καμπάνια βομβαρδισμών που επέτρεψε στις εσωτερικές διαλυτικές τάσεις να εκφραστούν, ενώ στο Ιράκ είχαμε μια καλά σχεδιασμένη στρατιωτική επέμβαση κατά ενός εσωτερικά διχασμένου εχθρού με δηλωμένο στόχο την αποχώρηση των Ιρακινών από το Κουβέιτ, κάτι που σαφώς επετεύχθη.

Παντού αλλού οι αμερικανικές δυνάμεις αποχώρησαν μετ’ επαίνων, εγκαταλείποντας πίσω τους εξοπλισμό και ντόπιους συμμάχους στο έλεος του εκάστοτε εχθρού τους, με κορυφαίο παράδειγμα το Αφγανιστάν. Μια παρόμοια τύχη σύντομα περιμένει και τους Ουκρανούς όταν και τα τελευταία αμερικανικά όπλα εξαντληθούν, στιγμή που μάλλον δεν αργεί πλέον. Βέβαια, ο αντίλογος είναι ότι οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονταν ποτέ για κάποιου τύπου στρατιωτική νίκη. Οι ΗΠΑ είναι σαν τον αρχαίο Ζωροαστρικό θεό του κακού, τον Άνγκρα Μαινιού, το κακοποιό πνεύμα που ενδιαφέρεται μόνο για το χάος (και το οποίο το κληρονόμησαν οι αβρααμικές θρησκείες ως διάβολο). Οι ΗΠΑ είναι πολύ χαρούμενες όταν φεύγοντας από μια χώρα με την οποία δεν μπορούν να κάνουν μπίζνες, αφήνουν πίσω τους μια χώρα που κανείς δεν μπορεί να κάνει μπίζνες.

Είναι το Ιράν μια τέτοια εσωτερικά διχασμένη περίπτωση; Οι ΗΠΑ, ζώντας μονίμως στο ιδεολογικά αυτιστικό σύμπαν του καταναλωτικού καπιταλισμού, φαίνεται να πιστεύουν ότι ναι. Οι μακροχρόνιες κυρώσεις θα έχουν οπωσδήποτε φέρει τμήματα του πληθυσμού στα κάγκελα. Το χάσμα των «κοσμικών» στρωμάτων της Τεχεράνης από τους πιο θρησκευόμενους αγροτικούς πληθυσμούς είναι βαθύ και δεν καλύπτεται. Υπάρχουν μεγάλες εθνότητες στη χώρα (Αζέροι, Κούρδοι, Μπαλούχοι και άλλοι) που μόλις το κεντρικό καθεστώς πιεστεί θα εξεγερθούν και θα φέρουν τη χώρα στην εκσυγχρονισμένη, ευτυχισμένη και πολύχρωμη Δύση. Ενα σπρωξιματάκι θέλουν.

Αν και δεν είναι και τόσο εύκολο να ξέρουμε τι ακριβώς γίνεται στη χώρα, τα τεκμήρια που έχουμε δεν δείχνουν σε αυτήν την κατεύθυνση. Οι εθνοτικές διαιρέσεις δεν είναι τόσο βαθιές όσο εμφανίζονται: η ιεραρχία ας πούμε, προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από την αζέρικη μειονότητα ενώ οι στρατιωτικοί από την Περσική. Οι θρησκευτικού τύπου εντάσεις (με την αστυνομία ηθών και τα παρόμοια) είναι ιδεολογικά σημεία μάλλον δευτερεύουσας σημασίας μπροστά στην διαρκή επιθετικότητα του Ισραήλ και το δράμα των Παλαιστίνιων.

Επιπλέον το Ιράν έχει που ετοιμάζεται τόσο ιδεολογικά όσο και υλικά εδώ και χρόνια για την επίθεση από ΗΠΑ και Ισραήλ, κάτι που μάλλον έχει περάσει στον πληθυσμό. Η σχετικά μετρημένη αντίδρασή του (η ηγεσία κράτησε πολύ χαμηλούς τόνους σε σχέση με το μέγεθος της επίθεσης που δέχτηκε) δεν δείχνει κάποιου είδους πανικό, αλλά μάλλον κάποιου τύπου βεβαιότητα ότι ο πληθυσμός θα στηρίξει την πολεμική προσπάθεια. Αντίθετα, οι δηλώσεις των Ισραηλινών μάλλον βρωμάνε πανικό.

Οι «κακοί»…

Το Ισραήλ, παρά το ότι φαινομενικά έχει επικρατήσει σε όλα τα μέτωπα, στην πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα πιεσμένο.

Ύστερα από ενάμιση χρόνο συνεχών επιχειρήσεων, βομβαρδισμών, αποκλεισμού, στοχευμένων δολοφονιών της ηγεσίας, μαζικών θυμάτων και γενοκτονικής πολιτικής απέναντι σε έναν εν πολλοίς άοπλο λαό, ο στρατός δεν έχει ακόμα καταφέρει να κάνει την Γάζα ένα ασφαλές για τους Ισραηλινούς μέρος -και δεν πρόκειται να το επιτύχει εκτός αν καταφέρει να σκοτώσει τους Παλαιστίνιους μέχρις ενός (κάτι που υπό τις σημερινές συνθήκες δεν μπορεί να γίνει). Η Γάζα, που πρόπερσι τον Οκτώβριο φάνηκε στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία ότι είναι η μεγάλη ευκαιρία του Ισραήλ, τώρα φανερώνεται ότι είναι ένα βαρέλι δίχως πάτο, ένα πρόβλημα χωρίς λύση. Η Γάζα δεν είναι μόνο μια τεράστια αποτυχία του κράτους. Είναι επίσης και το τελευταίο στάδιο συνολικά της πολιτικής του απαρτχάιντ. Δεν υπάρχει παρακάτω, μόνο η κυριολεκτική εξόντωση.

Αλλά και στο εξωτερικό τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά όσο φαίνονται. Η Συρία δεν θα είχε πέσει χωρίς την αστραπιαία αντίδραση του Ερντογάν, που έκανε την σωστή κίνηση την κρίσιμη στιγμή. Η κατάσταση βέβαια, τώρα είναι πολύ καλύτερη από πριν για το Ισραήλ, αφού η Συρία δεν είναι πλέον ο διάδρομος του Ιράν για την Μεσόγειο, κάτι που προφανώς κοστίζει πολύ στην Τεχεράνη. Παρόλα αυτά, το Ισραήλ εξακολουθεί να «αιμορραγεί» στρατιωτικά προς την Συρία, αφού θα πρέπει να έχει διαρκή στρατιωτική παρουσία σε αυτήν για το επόμενο διάστημα, ενώ μακροπρόθεσμα η σύγκρουση με την Τουρκία είναι αναπόφευκτη, εφόσον τα ηγεμονικά σχέδια της τελευταίας έρχονται σε άμεση σύγκρουση με τις ανάγκες του Ισραήλ.

Η ηγεμονία του Νετανιάχου που βασικά κυβερνά τη χώρα εδώ και τρεις δεκαετίες, σε μεγάλο βαθμό βασίζεται στην εσωτερική αστάθεια του Ισραήλ, το γεγονός δηλαδή ότι υπάρχουν πολλές διαφορετικές  φράξιες που όλες είναι αντιδραστικές και όλες θέλουν την εξόντωση των Παλαιστινίων, αλλά δεν μπορούν να αντέξουν η μία την άλλη επειδή αντιπροσωπεύουν κατά τα άλλα αντικρουόμενα συμφέροντα. Ο Νετανιάχου και η ομάδα του στο Λικούντ, έχει καταφέρει να καβαλήσει το κύμα των αντιπαραθέσεων μεταξύ των μικρών κομμάτων, βρίσκοντας τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή στην Κνεσέτ (η οποία εκλέγεται με απλή και άδολη αναλογική να σημειώσουμε εδώ), εβρισκόμενος πάντα ένα βήμα μπροστά από τους αντιπάλους του. Ο Νετανιάχου, όντας ο πιο επιθετικός από όλους τους, διατηρεί έτσι ένα σοβαρό πολιτικό πλεονέκτημα στο κατά τα άλλα ασταθές πολιτικό σκηνικό της χώρας. Αν η κυβέρνηση καταρρεύσει, το πιο πιθανό είναι ο Νετανιάχου μεν να μπει φυλακή καταδικασμένος όχι από το «ανεξάρτητο» δικαστικό σώμα, αλλά από το σύνολο του πολιτικού κόσμου που τον απεχθάνεται (αλλά τον ανέχεται για όσο τα καταφέρνει να διαχειρίζεται μια χώρα σε καθεστώς διαρκούς πολέμου). Ακόμα όμως κι αν ο Νετανιάχου φύγει, η πολιτική του Ισραήλ δεν θα μην αλλάξει ουσιαστικά -θα συνεχίσει βασικά η ίδια για όσο λίγο καιρό ακόμα ο διαρκής πόλεμος θα μπορεί να κρύβει την ουσιαστική κατάρρευση του σχεδίου Ισραήλ. Το Ισραήλ, ως το τελευταίο αποικιακό σχέδιο, έχει στοιχηματίσει την ύπαρξή του κόντρα στην ιστορία -και θα χάσει.

Με βάση την καταστατική του ανάγκη για διαρκή πόλεμο, η επίθεση στο Ιράν ήταν λοιπόν μονόδρομος για το Ισραήλ μετά την Γάζα και τη Συρία. Είναι μια κίνηση υψηλού ρίσκου που θα μπορούσε να θεωρηθεί  επιτυχημένη μόνο αν συμβούν δύο πράγματα: πρώτον αν κρατήσει πολύ λίγο. Το κόστος ενός πολέμου 1500 χλμ μακριά, με μαζική χρήση των πιο ακριβών αεροπλάνων του κόσμου (F-35, όταν μόνο τα F-22 είναι πιο ακριβά -και αυτά τα έχει μόνο η Αμερική) είναι εκπληκτικά μεγάλο, κάπου κοντά στο ένα δισεκατομμύριο ημερησίως. Το Ισραήλ, ήδη ευρισκόμενο σε σοβαρή κρίση λόγω της Γάζας, δεν μπορεί να σηκώσει για πολύ τέτοιο κόστος, ακόμα και με την τεράστια βοήθεια της Αμερικής. Και η δεύτερη προϋπόθεση για να μπορέσει το Ισραήλ να καταγράψει μια επιτυχία, είναι να καταφέρει να τραβήξει και τις ΗΠΑ στην σύγκρουση, δεδομένου ότι μόνο με τις δικές του δυνάμεις είναι αδύνατο να πετύχει τον αντικειμενικό στόχο της αλλαγής καθεστώτος.

Αλλά οι ΗΠΑ ως τη στιγμή που γράφονταν οι γραμμές αυτές, ήταν πιο αμφίθυμες ως προς το ενδεχόμενο πλήρους εμπλοκής τους και επέμβασής τους στο Ιράν.

…Και ο «άσχημος»

Αν  η πάντα διορατική αναγνώστρια του «Κ» εξακολουθεί να πιστεύει μετά από τους πρώτους έξι μήνες του Τραμπ στο τιμόνι ότι ο πρόεδρος έχει στο κεφάλι του κάτι που να μοιάζει με εγκέφαλο και όχι καμένο από την κόκα κουνουπίδι, τότε το αγαπημένο της σάιτ νοιώθει ότι δεν κάνει καλά τη δουλειά του…

Ο Τραμπ είναι ένας κουφιοκέφαλος που δεν δίστασε να πει με βεβαιότητα χιλίων γαϊδάρων (και το αντίστοιχο ύφος) ότι η Γροιλανδία πρέπει να γίνει Αμερικανική και ότι ο Καναδάς μια ακόμα πολιτεία της υπερδύναμης, Πρόκειται για δηλώσεις που αρκούν για να αποδείξουν ότι πρόκειται περί ενός μάλλον χαζού καφενόβιου με ταλέντο στις τηλεοπτικές ατάκες που από σφάλμα του συστήματος (σφάλμα το οποίο οφείλεται στην βαθιά πολυκρίση των ΗΠΑ) βρέθηκε στη θέση που βρίσκεται. Και όμως, αυτός ο χάχας που πετάει τις πιο απίθανες κοτσάνες την πιο ακατάλληλη στιγμή, στο ζήτημα του Ιράν επιδεικνύει μια πολύ έντονη ασάφεια στον λόγο του. Το Ιράν πρέπει μεν να «παραδοθεί άνευ όρων» (μάλλον βέβαια δεν γνωρίζει τι σημαίνει η ασύμβατη με την κατάσταση φράση αυτή),  αλλά από την άλλη «δεν έχω ακόμα αποφασίσει τι θα κάνω» ως προς την εμπλοκή των ΗΠΑ στην πολεμική προσπάθεια.

Πέρα από τις προσωπικές διαταραχές του Τραμπ, η διαφορά στις κινήσεις του μηχανισμού των ΗΠΑ σε σχέση με το τι έκανε στο Ιράκ ή την Ουκρανία είναι εμφανής. Για παράδειγμα, οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας έχτιζαν για πολύ καιρό τις θέσεις τους γύρω από το Ιράκ, ενώ τα αεροπλανοφόρα είχαν μπει μέχρι και μέσα στον Περσικό κόλπο μήνες πριν την επέμβαση. Στην δε Ουκρανία τροφοδοτούσαν με οπλισμό και εκπαίδευαν τις δυνάμεις της χώρας επί οχτώ ολόκληρα χρόνια. Στην περίπτωση του Ιράν όμως, δεν υπήρχε καμία απολύτως στρατιωτική κίνηση πέραν του συνηθισμένου κοντά στη χώρα. Μόλις την τρίτη ημέρα των ισραηλινών βομβαρδισμών πήραν εντολή τα αεροπλανοφόρα να κατευθυνθούν στην περιοχή, εγκαταλείποντας τη θάλασσα της Κίνας που ήταν το πόστο τους, ενώ και τα ιπτάμενα τάνκερ ανεφοδιασμού των πολεμικών τζετ μόλις την τέταρτη μέρα πήραν θέσεις σε βάσεις της περιοχής (μεταξύ των οποίων και η Σούδα). Οι ΗΠΑ δεν ήταν προετοιμασμένες οι ίδιες για την σύγκρουση, κάτι που δείχνει ίσως ότι δεν ήταν καν ενημερωμένες εκ των προτέρων από το Ισραήλ, όπως θα όφειλαν να είναι λόγω της στενής σχέσης που διατηρούν με το αβύθιστο αεροπλανοφόρο τους -το οποίο ως προς το Ιράν μάλλον επέδειξε μια κάποια πρωτοβουλία. Ή αυτό, ή για κάποιον άγνωστο λόγο επέδειξαν μια πρωτοφανή καθυστέρηση στην κινητοποίησή τους.

Τέλος, είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν για την ώρα αναπτύξει την παραμικρή πρόθεση να κάνουν χερσαία εισβολή στο Ιράν, όπως έκαναν στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν. Κανένα από τα πλοία τους που πλησιάζει δεν έχει χερσαία τμήματα (εκτός από τις μικρές ειδικές μονάδες σαμποτάζ και καταστροφών που πάντα υπάρχουν σε αυτά και οι οποίες αναμφίβολα θα κάνουν επιχειρήσεις βαθιά σε ιρανικό έδαφος), ενώ αντίστοιχες μεγάλες δυνάμεις δεν υπάρχουν και σε καμία από τις πολλές βάσεις τους στην περιοχή. Χωρίς τμήματα επί του εδάφους είναι πολύ δύσκολο ακόμα και να σκεφτεί κανείς αλλαγή καθεστώτος. Το Ιράν δεν φαίνεται να έχει τα χαρακτηριστικά της Γιουγκοσλαβίας. Πιθανολογούμε ότι μια σειρά βομβαρδισμοί δεν είναι σε θέση να προκαλέσουν πτώση της ισλαμικής δημοκρατίας.

Αλλά και γενικότερα, μια μεγάλης κλίμακας επέμβαση των ΗΠΑ είναι αρκετά πιο δύσκολη σήμερα, επειδή πολιτικά οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον αυτό που ήταν κάποτε. Εκτός από την εμφανή αδυναμία τους να επιβάλλουν όρους στην Κίνα είτε στρατιωτικά είτε με τους (απίστευτης ηλιθιότητας) δασμούς του Τραμπ (οι οποίοι έχουν ήδη γυρίσει τούμπα), υπάρχει και το ζήτημα της Ουκρανίας. Η Αμερική στάθηκε αδύνατο να υποστηρίξει υλικοτεχνικά τη χώρα στον πόλεμο, τον οποίο πλέον τον κερδίζει καθαρά η Ρωσία. Η επερχόμεη νίκη της οφείλεται εν μέρει  και στην υλικοτεχνική της ικανότητα που ξεπερνάει αυτήν της συνδυασμένης Δύσης. Η Αμερική, μέχρι προχτες παγκόσμια ηγέτιδα και μέχρι χτες μια μεγάλη βιομηχανική δύναμη, αποδεικνύεται ότι αντιθέτως είναι ένα ζόμπι της βιομηχανίας, χωρίς την δυνατότητα να ανταγωνιστεί βιομηχανικά μια μέσης δυναμικότητας χώρα όπως η Ρωσία.

Η βιομηχανική παρακμή έχει συνέπειες και στον στρατιωτικό τομέα. Ο αμερικανικός εξοπλισμός είναι πολύ πιο ακριβός από τον ανταγωνισμό. Η χώρα είναι σε θέση να παράγει μόνο πολύ υψηλού κόστους και περίπλοκης τεχνολογίας προϊόντα όπως τα F-35, αλλά δεν είναι σε θέση να παράγει μαζικά και σε λογικές τιμές βασικό οπλισμό (πχ βλήματα για κανόνια ή φτηνά και αποτελεσματικά drones), εμπορεύματα δηλαδή χαμηλότερης τεχνολογίας που μπορούν να παραχθούν φτηνότερα και καλύτερα σε λιγότερο τεχνολογικά προοδευμένες χώρες. 

Η χρόνια εξάρτηση των δυτικών κεφαλαίων από όλο και πιο ακριβά και κερδοφόρα συμβόλαια, σημαίνει ότι η περιβόητη «καινοτομία» δεν είναι κάτι που χαρακτηρίζει τις δυτικές βιομηχανίες. Η Δύση έχει μείνει τραγικά πίσω σε πολύ βασικά νέα οπλικά συστήματα. Το επίκεντρο της παραγωγής drones βρίσκεται στην Ουκρανία, τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν (το οποίο μάλιστα για πολύ καιρό προμήθευε τη Ρωσία με αυτά). Οι πολυ-υπερηχητικοί (hypersonic) πύραυλοι μπορούν να αναπτύσσουν ταχύτητες πάνω από 5 μαχ. Σήμερα τους διαθέτουν εκτός από τη Ρωσία και την Κίνα, το Ιράν, η Β. Κορέα και η… Υεμένη, αλλά όχι οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και γενικά η Δύση. Τέτοιοι πύραυλοι είναι αδύνατο να αναχαιτιστούν από τα σημερινά αντιαεροπορικά σε επαρκή βαθμό, κάτι που αποδεικνύεται από την τραγική αποτυχία του κατά τεκμήριο καλύτερου αντιαεροπορικού συστήματος του κόσμου, αυτό του Ισραήλ. Αν υποτεθεί ότι το Ιράν έχει επαρκές απόθεμα τέτοιων πυραύλων, τότε σε δέκα μέρες με δύο εβδομάδες το Ισραήλ δεν θα είναι πλέον σε θέση να διεξάγει βομβαρδισμούς, επειδή δεν θα έχει λειτουργικά αεροδρόμια. (Το Ισραήλ, μη διαθέτοντας αρκετά πρηγμένη πυραυλική τεχνολογία,  ακολουθεί ακόμα το παλιό μοντέλο βομβαρδισμών από αεροπλάνα).

Και έτσι έχουμε μια σειρά από  τεχνικά επιχειρήματα, τουλάχιστον από στρατιωτική σκοπιά, που συνηγορούν στην μη εμπλοκή των Αμερικάνων στον πόλεμο. Πρώτον, σε αυτή τη φάση, οι ΗΠΑ δεν έχουν πολλές επιλογές, μόνο ένα μοντέλο συμμετοχής τους υπάρχει: τα αεροπλανοφόρα τους, μαζί με την εκτεταμένη συνοδεία τους, θα ανοίξουν ένα διάδρομο στην αραβική θάλασσα, από τον οποίο θα περάσουν τα Στελθ βομβαρδιστικά Β2 που εδρεύουν στο νησί Ντιέγο Γκαρσία που είναι ντε φάκτο (αλλά παρανόμως) αμερικάνικο έδαφος.  Αυτό το οποίο ζητούν με πολλή, πάρα πολλή ένταση οι Ισραηλινοί) είναι οι γιγαντιαίες βόμβες GPU-57B-MOP των έξι μέτρων και 13 τόνων, οι μεγαλύτερες μη πυρηνικές βόμβες του κόσμου.  Μόνο οι Αμερικάνοι έχουν τέτοιες και μόνο τα B-2 μπορούν να τις μεταφέρουν.

Γιατί αυτές είναι «αναγκαίες»; Επειδή υποτίθεται μόνο αυτές μπορούν να καταστρέψουν τις υπόγειες πυρηνικές εγκαταστάσεις των Ιρανών.

Τεχνική παρένθεση: Φαίνεται πολύ ως πάρα πολύ απίθανο οι βόμβες αυτές να μπορούν όντως να καταστρέψουν τις εγκαταστάσεις. Τεχνικά αυτές λειτουργούν ως εξής: Η ίδια η βόμβα έχει την ικανότητα να διεισδύει βαθιά στο έδαφος, και μόνο τότε να εκτονώνει το τεράστιο φορτίο της, όντας έτσι σε θέση να καταστρέφει εγκαταστάσεις βαθιά στην γη. Για αυτό λέγεται και bunker buster, καταστροφέας καταφυγίων. Πόσο βαθιά φτάνει; Βαθύτερα ακόμα και από πυρηνικές βόμβες κατά καταφυγίων. Η εκτιμώμενη δράση τους φτάνει έως και 50 μέτρα σε απλό έδαφος ή 5 ως 10 μέτρα ενισχυμένου σκυροδέματος -αν και σύμφωνα με αμερικάνους αναλυτές «οι αριθμοί αυτοί είναι περίεργα μεγάλοι και μάλλον είναι σε πόδια και όχι σε μέτρα». (Αυτό θα σήμαινε 18 μέτρα εδάφους και 2 ως τρία μέτρα ενισχυμένου μπετόν). Λοιπόν, κατά πάσα πιθανότητα οι υπόγειες εγκαταστάσεις των Ιρανών βρίσκονται θαμμένες όχι μόνο κάτω από ενισχυμένο μπετόν, αλλά και κάτω από εκατοντάδες μέτρα σκληρού γρανιτικού πετρώματος στα υψίπεδα της κεντρικής χώρας. Αν όντως ισχύει αυτό, η αποστολή των B-2 θα είναι όχι μόνο πανάκριβη αλλά και εκ των προτέρων μάταιη, κάτι που οπωσδήποτε μειώνει την προθυμία των στρατιωτικών να την εκτελέσουν.  Αυτό και το γεγονός ότι όλοι ξέρουν ότι η καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος είναι πρόφαση και όχι ο λόγος της επέμβασης. Τέλος παρένθεσης.

Δεύτερο. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου βέβαιο ότι το Ιράν δεν έχει ναυτικούς πολυηχητικούς πυραύλους, είτε δικής του τεχνολογίας είτε από την Κίνα. Σε αυτήν την περίπτωση, η επίθεση των Αμερικανών από τα αεροπλανοφόρα θα είναι η πιο ταπεινωτική ήττα στην ιστορία του πολέμου: μια και μόνο ομοβροντία από τέτοιους πυραύλους είναι απολύτως βέβαιο ότι θα προκαλούσε μεγάλες ζημιές ή ακόμα και θα βύθιζε ένα πυρηνικό αεροπλανοφόρο. Δεν υπάρχει για την ώρα κανένα εντελώς αποτελεσματικό αντίμετρο για μια επίθεση κορεσμού με πολυηχητικούς πυραύλους. Και οι Ιρανοί έχουν μάθει πολύ καλά να κάνουν επιθέσεις κορεσμού κατά του Ισραήλ. Στέλνουν ένα πρώτο κύμα με πάρα πολλούς παλιούς και αργούς πυραύλους και drones· τα συστήματα άμυνας εξαντλούνται αναχαιτίζοντας το κύμα αυτό, αλλά αμέσως μετά και πριν προλάβουν οι άμυνες να ανακάμψουν, έρχεται ένα δεύτερο κύμα από νεότερους και αποτελεσματικότερους πυραύλους. Είναι προφανές ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα σήμαινε βαριές ζημιές ή και βύθιση του πιο ακριβού οπλικού συστήματος του πλανήτη και πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.

Τέλος, η αμερικανική επίθεση θα έλυνε τα χέρια των Ιρανών, οι οποίοι ως τώρα επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση ώστε να μην υποχρεώσουν τους Αμερικάνους να μπουν στο παιχνίδι. Επομένως θα έκλειναν το Ορμούζ χτυπώντας τους Αμερικάνους εκεί που πονάνε (στο χρηματιστήριο!), θα χτυπούσαν αμερικανικούς στόχους στην περιοχή (υπάρχουν άφθονοι) και τέλος είναι πιθανό ότι θα εξαπέλυαν μαζικότερες επιθέσεις κατά του Ισραήλ – αν οι φήμες για 3000 πολυηχητικούς πυραύλους ισχύουν.

Ανεξάρτητα από το τι λένε οι λυσσασμένοι …αλλαχτές καθεστώτος στην Ουάσινγκτον, ανεξάρτητα ακόμα και από τις αποφάσεις του Τραμπ (τον οποίον είναι απολύτως προφανές ότι τον «κρατάει» από κάποια σκάνδαλα ο Νετανιάχου), η εμπλοκή των ΗΠΑ μάλλον θα ήταν για το καλό του Ιράν…

Συμπεράσματα;

Αν στον πόλεμο ξέραμε τους νικητές από πριν, δεν θα γίνονταν πόλεμοι.

Είναι όμως μερικές συγκυρίες που οι κινήσεις των αντιπάλων δεν είναι αποτέλσμα στρατηγικής, προετοιμασίας, σχεδίου, αλλά είτε τυχοδιωκτισμοί, είτε κινήσεις απελπισίας, ή, όπως στην περίπτωση της επίθεσης στο Ιράν από το Ισραήλ, κινήσεις τυχοδιωκτικής απελπισίας.

Το ενδεχόμενο να νικήσει το Ισραήλ είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί: πρέπει να καταρρεύσει το Ιράν. Το ενδεχόμενο νίκης του Ιράν είναι πολύ εύκολο: αρκεί να αντέξει για ένα κάποιο χρονικό διάστημα.

Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει φυσικά τελικά την κατάρρευση του Ιράν. Αλλά έτσι όπως έχουν αυτή τη στιγμή τα πράγματα, οι πιθανότητες είναι ότι δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο. Για την ώρα δεν μπορεί καν να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να μην μπει στην μάχη η Αμερική, κάτι που θα σήμαινε βασικά την αυτόματη ήττα του Ισραήλ (αν και η προπαγάνδα θα έβρισκε φυσικά κάποιον τρόπο να ισχυριστεί νίκη).

Μακροπρόθεσμα, ξέρουμε το αποτέλεσμα. Ανεξάρτητα από τις εξελίξεις με το Ιράν, το Ισραήλ, διαπράττοντας γενοκτονία έχει ήδη ηττηθεί: μένει μόνο να το συνειδητοποιήσει.

Ας περιμένουμε και θα δούμε…