touch

Νέα μέρα νέο επεισόδιο, ακόμα εδώ

Από τις τρεις χιλιάδες σκέψειςπου περνούν από το μυαλό μου κάθε μέρα καταφέρνω να περισώσω λίγες και να τιςγράψω μέσα σε αυτά τα ημερολόγια.

Νιώθω ότι πλησιάζει το τέλος ανδεν ήρθε κιόλας μιας εποχής. Ζω τα τελευταία ίσως επεισόδια της προηγούμενηςμου ζωής.  Μη μου ζητήσεις να σου τομετρήσω σε χρόνια. Θα μπορούσαμε να το μετρήσουμε από την ημερομηνία τουδεύτερου διαζυγίου τέτοιες μέρες το 2013. Αλλά αν θέλαμε να το καταμετρήσουμεμε περισσότερη ακρίβεια τότε θα υπολογίζαμε τριάντα δύο περίπου χρόνια.

Σωματικά δεν είμαι στα καλύτεραμου, είμαι λίγο πιο κάτω από το κάτω. Με έπιασε εκείνη η μελαγχολία του μόνιμουεσωτερικού μου Χειμώνα και μου αφαίρεσε πολλά. Εκείνες τις εβδομάδες που κάποτε γίνονται μήνες εξαφανίζεται η Μαρίνα.Μένει η εργαζόμενη, η μάνα που ψωνίζει, καθαρίζει μανιωδώς το σπίτι καιμαγειρεύει και μετά κάθομαι με τις ώρες πάνω στον καναπέ σαν ζόμπι και προσπαθώνα βρω κάτι να με απορροφήσει να πάω σε άλλη διάσταση, να μην υπάρχω μέσα στηζωή μου.  Είναι κουραστικό να νιώθω ότιζω τη ζωή μου ακόμα και τις ώρες που έχω για να ξεκουραστώ. Εδώ και χρόνιακοιμάμαι με το κινητό δίπλα μου στο κρεβάτι.

Ήθελα μανιωδώς να ακούσω ένα καλόνέο να αναπτερωθεί λίγο το ηθικό μου.  Θασου πω κάτι άσχετο που ίσως στην πορεία των ετών να εντοπιστεί κάποιο βαθύτερονόημα. 

Πριν όμως σου πω αυτό να σου πωότι ήταν δύσκολος αυτός ο Χειμώνας. Είχε απώλεια, είχε πένθος, είχε μιατεράστια δόση ενοχής.  Πιο δύσκολα πλέοντο σώμα γιατρεύει τις πληγές του και η νέα πληγή προστίθεται πάνω στην προηγούμενηπου και εκείνη δεν έκλεισε πλέον καλά.

Με άγγιξε πριν λίγες μέρες έναςάνθρωπος, έτσι όπως περπατούσαμε, λίγα βήματα πιο μπροστά εγώ και εκείνοςάπλωσε το χέρι του στον ώμο του, λίγο προστατευτικά και λίγο κάτι άλλοαπροσδιόριστο και ξαφνιάστηκαν τα κύτταρα μου σαν την γάτα που πετάγονται οι τρίχεςτης την ώρα που απλώνεις το χέρι σου να την χαϊδέψεις όταν τρώει.

Τρεις φορές με άγγιξε με εκείνοτο ανεπαίσθητο λίγο άγγιγμα λίγο σπρώξιμο να σε προσέξω γιατί διασταυρώνουμετον δρόμο, εκείνο το άγγιγμα του είμαστε δυο άγνωστοι και απλά περπατάμε δίπλαδίπλα γιατί έτυχε αυτό το βράδυ σε αυτόν τον δρόμο να είμαστε δίπλα δίπλα χωρίςνα νιώθουμε τίποτα ο ένας για τον άλλο και χωρίς να έχουμε εκφράσει κανένασυναίσθημα.

Αλλά ίσως η ανάγκη να αγγίξειςέναν άγνωστο χωρίς καμιά ερωτική πρόθεση, έτσι όπως αγγίζεις ανεπαίσθητα ταχείλη σου πάνω σε μια ιερή εικόνα, να είναι και αυτό από μόνο του ένασυναίσθημα.

Και άντε να εξηγήσεις σε εκείνοντον άνθρωπο που θα απλώσει το χέρι του επάνω σου για να σε αγγίξει, ότι πρώταθα κλάψεις από τον πόνο των ετών που πέρασαν που έμενες ανέγγιχτος και μετάήρεμα θα κάτσεις να απορροφήσεις το χάδι του. 

Έτσι έρχεται κάποτε εξ απροόπτουένα χάδι, λες και ήταν μια ακτίνα του ήλιου που πάει και βρίσκει τον σπόρο πουείναι βαθιά θαμμένος μέσα στο χώμα Και άντε να εξηγήσεις σε εκείνον τον άνθρωποπου θα απλώσει το χέρι του επάνω σου για να σε αγγίξει, ότι πρώτα θα κλάψειςαπό τον πόνο των ετών που πέρασαν που έμενες ανέγγιχτος και μετά ήρεμα θακάτσεις να απορροφήσεις το χάδι του, απαλά και του λέει «έλα είναι ώρα ναξυπνήσεις». Έτσι ξύπνησε κι εμένα και μέχρι να πάω σπίτι θυμήθηκα πώς είναι ναείσαι ζωντανή.

 

Κι άμα το θυμηθείς, τοξαναπιάνεις από την αρχή

Άνοιξη