Μέσα σε δύο λεπτά έμαθα τι θα πειπραγματικός πόνος. Δεν ...

 

Μέσα σε δύο λεπτά έμαθα τι θα πειπραγματικός πόνος.

Δεν είχε πολύ καιρό, αφούπαντρευτήκαμε με την Κική, που αποφασίσαμε πως θέλαμε να κάνουμε παιδί μαζί- εκείνητο ήθελε από μικρή, βέβαια, εγώ από τη στιγμή που τη γνώρισα. Κάναμε αρκετέςπροσπάθειες μέχρι να τα καταφέρουμε- σχεδόν όλες ήταν μάταιες. Επισκεφθήκαμε καιγιατρό, μέχρι και κάτι τελετουργικά με ανανάδες και πανσελήνους δοκιμάσαμε,αλλά το καταραμένο δεν έλεγε να έρθει σύντομα.

Ωστόσο, τα καταφέραμε!

Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που η Κικήμου το ανακοίνωσε.
Είχα μπει σπίτι μετά τη δουλειά. Το μόνο που ήθελα εκείνη τη στιγμή ήταν νακάνω ένα καυτό ντουζ, να φάω κάτι και να κοιμηθώ. Εκείνη χάζευε στο κινητό της.Την πλησίασα, την φίλησα στο μέτωπο και πήγα να ξεντυθώ.
Τελείωσα το μπάνιο και ,ενώ έπλενα τα δόντια μου, με την άκρη του δεξιού ματιούμου παρατήρησα κάτι. Χρειάστηκα μερικά δευτερόλεπτα, αλλά, μόλις τοσυνειδητοποίησα, έτρεξα προς τα έξω και παραλίγο να πέσω κάτω. Μα εκείνη ήδη μεπερίμενε στην πόρτα, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.
«Είναι αυτό που…ΕΙΝΑΙ;!» είπα.
«Ναι…Ναι, αυτό είναι!»

Όταν με το καλό βεβαιωθήκαμε, τοανακοινώσαμε στους πιο κοντινούς μας. Επισκέψεις στο σπίτι, χαρές, κλάματα,ένας χαμός! Εμείς ήμασταν τρισευτυχισμένοι. Η μητέρα μου με συμβούλεψε ναπροσέχω ιδιαίτερα όταν το κάνω μπάνιο, για να μην πέσει και χτυπήσει το κεφάλιτου.
«Και βγει ζαβό σαν και σένα!»

Η Κική κάθε βράδυ κάνει ό, τιμπορεί
Με το ασήμι στ' αυτί και με το κοκκινάδι…

«Πώς είσαι;»
«Καλά…»
«Σίγουρα;»
«Όχι. Αλλά τι μπορώ να κάνω;»
«Θα πρέ-. Θα πρέπει να αποφασίσεις πως θα γεννηθεί. Ο γιατρός είπε-»
«Ξέρω τι είπε! Μαζί ήμασταν…»
«Συγγνώμη…»
«Δεν πειράζει. Μπορείς να το δυναμώσεις;»
«Ναι…»

Πήγαινέ με στη Ρώμη και στηΧαλκιδική
Η Κική δε μου έγραψε ακόμη…

«Σταύρο;»
«Ναι, αγάπη μου;»
«Μπορούμε  να μην ξεβάψουμε το δωμάτιό του;Για την ώρα τουλάχιστον…»
«Φυσικά!»
«Σε δύο εβδομάδες…Και είχαμε αποφασίσει και το όνομα… Θα ήταν αγόρι, θα… ήταν ογιός μου! Και τώρα-».
«Σσσς… Ησύχασε. Είμαι εγώ εδώ! Όλα θα πάνε καλά. Θα οδηγάω ήρεμα».
«Θα μου κρατήσεις το χέρι;»
«Φυσικά!»

Μέσα σε δύο λεπτά… Τόσοχρειάστηκε…
Άτιμος αριθμός!
Ένα λεπτό πριν ήμουν πατέρας και η Κική μητέρα.
Ένα συν ένα συν ένα, που πάλι θα έκαναν δύο, γιατί θα ήταν κομμάτι μας, τοπαιδί μας.

Ένα λεπτό πριν, ήμασταν τρεις.
Μα, ένα λεπτό μετά, ήμασταν πάλι δύο.

Η ζωή μόνο έτσι είν’ ωραία…