Dalgakıran Quotes

“Zaten hatıralar biz her hatırladığımızda şekil değiştirmiyorlar mıydı? Neyi reva ya da hak gördüysek kendimize, o pencereden bakmıyor muyduk geçmişimize? Bazen mağdur bazen zalim, bazen kahraman bazen hain olmuyor muyduk hikâyelerimiz de?”
― Cansu Canan Özgen, Dalgakıran

“Çocuk istemiyordu, yeterince çocuk yetişkinler yüzünden acı çekiyordu. Hiç kimse çocukluğunu yara almadan bitiremiyordu. Bir ömür o yaraları iyileştirmekle geçiyordu. Ölümden sonra istisnasız tek kural buydu. Mutlu geçtiği düşünülen bir çocukluğun bile bıraktığı izlerin bir kısmının yara olduğunu anlamak için o yarayla sınanmak gerekiyordu.”
― Cansu Canan Özgen, Dalgakıran

“Hayatta hata yapma lüksümüz olmalı. Bu çamurlu, renksiz ve bize kendini zorla dayatan dünyaya katlanmak için sebepler yaratmalıyız kendimize. Sürekli doğruyu yapmaya çalışmak çok sıkıcı; insanın yaşama isteğini öldürüyor.”
― Cansu Canan Özgen, Dalgakıran

“İnsanlar her zaman kendini aklayacak bir düşünce buluyorlardı. Kader kurbanı oluyorlar ya da ailesini bir arada tutmak için yapmış oluyorlardı. İnsan şu dünyada kendine leke kondurmayı kaldıramayacak tek varlıktı.”
― Cansu Canan Özgen, Dalgakıran

“İnsanların kendi kuralları olmalıydı, hayatta kalmak için kurallar lazımdı. Kural koyan olmazsan, kurala uyan oluyordun.”
― Cansu Canan Özgen, Dalgakıran

“En vahşi cinayetleri ben aklı başındalarda gördüm. Hasta hastadır, bilerek yapmıyordur; aklı kapılarını kapamış, ona bir hayali yaşatıyordur. Ama o akılılar var ya ne ince çalışırlar ne planlı ilerlerler. İnsanı delirtir, insanlıktan çıkarır, kenara koyarlar. Evde çocuğuna tecavüz eder, karısını eşek sudan gelinceye kadar döver; işinin başında görürsün, haza beyefendi dersin. Kazık kadar oğluna, çocuk yaşta gelin ettiği kıza etmediği işkence kalmaz, ömrünü onun ömrünü emerek besler; bayramlarda gider o kadının elini öpersin. Bakarsın bir koltuk kapmıştır bir yerde, bilmem ney bey diye önünde düğme iliklersin; kaç insanın kanına girmiştir.”
― Cansu Canan Özgen, Dalgakıran

“Kelimeler her anlamı içeriyorlar, kelimeler nereye çeksen geliyorlardı. Kelimeler senin duymak istediğin hallere bürünüyorlar, sende yarattıkları yanılsamayla seni kendilerine inandırıyorlardı. Kelimeler duymak istediklerin ve duymak istemediklerin olarak ikiye ayrılıyorlardı. Kelimeler bir pinpon topu gibi iki kişinin arasında gidip geliyor, az önce karşıya gönderdiğin top, senin tarafına bambaşka bir açıyla dönüp karşı tarafın bir sayı almasını sağlıyordu.”
― Cansu Canan Özgen, Dalgakıran