คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย > Recent Status Updates

"อย่าถามในสิ่งที่นายไม่สามารถรับรู้ได้อย่างหมดจด ฉันบอกแล้วว่ามนุษย์มีความสามารถในการรับรู้ความเป็นจริงได้น้อยนิดเพียงไหน ความสามารถในการ 'ลืม' นั่นแหละ คือพรสวรรค์ที่วิเศษที่สุดของมนุษย์โง่เขลา" — p.143

โอววว ดาร์คเลยนะ เรื่องสั้นที่ 4 [บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น..]

"ฉันรู้ว่าพิษสงของอดีตทำเราเจ็บปวดขนาดไหน แม้วันวานจะไม่มีวันหวนเกิดขึ้นอีกครั้ง ทว่าที่มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในจิตหวนระลึกก็เพียงพอให้เราต้องทุรนทุราย" — p.93

"สายน้ำซึ่งเราเห็นยังคงเดิม มันไม่ใช่น้ำเดิมอีกแล้ว แม้เพียงชั่วเราผันหลังให้ เมื่อหันกลับไปมองอีกครั้งมันจะเปลี่ยนเป็นน้ำใหม่... สายน้ำไหลเข้ามาตลอดเวลา น้ำซึ่งเราเห็นได้ไหลผ่านไปแล้ว เราไม่สามารถแม้เพียงจะวิ่งตามไปจ้วงตักมันขึ้นมาอีก" — p.85

"ลำพังความเลวร้ายไม่ใช่สิ่งน่ากลัว แต่ความเลวร้ายที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความลี้ลับ เหมือนเวทมนตร์ของปีศาจนั่นสิ คือสิ่งซึ่งเราไม่อาจหาญเผชิญหน้ากับมันได้" — p.30

"เราไม่ได้ยินคำปฏิเสธ แต่รอยยิ้มที่ห่างเหินก็อาจนับเป็นการปฏิเสธหนึ่ง" — p.317

"เราเป็นแขก เป็นผู้อาศัย เป็นผู้ผ่านมา เราไม่ใช่เจ้าของ" — p.330

"ชีวิตที่ขาดการพินิจพิเคราะห์ เป็นชีวิตที่ไม่ควรค่า" — p.233

[ The unexamined life is not worth living. — Socrates ]

"ศิลปะท้าทายความเชื่อเดิมๆ การปฏิเสธหรือการประณามศิลปะเพราะศิลปะท้าทายความเชื่อเดิม หมายถึงการไม่เข้าใจธรรมชาติของศิลปะ ศิลปะคือการแสดงออกถึงวิสัยทัศน์อันเปี่ยมไปด้วยพลังของศิลปิน ซึ่งขัดกับแนวคิดที่ยึดถือต่อกันมาขอยุคสมัยนั้นๆ" — p.236

"ภาษาก็เช่นกัน เป็นดังมีด ภาษากรีดโลกให้เปิดออก เผยให้เห็นความหมาย กระบวนการภายใน ความลับ ความจริง สามารถตัดผ่านความจริงชุดหนึ่งสู่ความจริงอีกชุดหนึ่ง ภาษาคือเครื่องมือกระตุ้นเตือนว่าสิ่งใดคือเรื่องไร้สาระ เปิดตาผู้คนให้มองเห็นความจริง รังสรรค์ความงดงาม ภาษาคือมีดของผม" — p.135

"การอ่าน ถ้าคุณไม่ปล่อยให้ใจได้ออกพเนจร[mind-wandering]สักนิดตอนนี้ คุณก็ไม่ได้กำลังอ่านหนังสือเล่มนี้ในแบบที่คุณจะเข้าใจมันจริงๆ หรอก การมีพื้นที่ในจิตใจให้ได้ท่องไป คือปัจจัยสำคัญให้คุณได้เข้าใจหนังสือสักเล่ม

นี่ไม่ได้เป็นเพียงสัจธรรมของการอ่าน แต่เป็นสัจธรรมของชีวิตด้วย การปล่อยใจให้พเนจร[mind-wandering]บ้างจำเป็นต่อการทำความเข้าใจสรรพสิ่ง" — p.118

"ในสังคมที่ถูกชุดคุณค่าแบบ ทุนนิยมปั่นผู้บริโภค (consumer capitalism) ครอบงำ 'การนอนหลับ เป็นปัญหาใหญ่' เขาบอกผม 'ถ้าคุณหลับอยู่ คุณก็ไม่ใช้เงิน คุณจึงไม่ได้บริโภคอะไร และคุณก็ไม่สร้างผลิตภัณฑ์อะไรด้วย' " — p.95-96

"คุณเชื่อว่าตัวเองเป็นอิสระ เป็นผู้ตัดสินใจเลือก และมีสติปัญญาสลับซับซ้อนที่เลือกว่าจะเพ่งสมาธิกับอะไร แต่ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นมายาคติ ตัวคุณและความรู้สึกว่าตัวเองมีใจจดจ่อนั้น เป็นเพียงผลรวมของบรรดาการเสริมแรงที่คุณผ่านมาในชีวิต เขาเชื่อว่า มนุษย์หาได้มีสติปัญญาในแง่ที่เป็นบุคคลผู้มีเจตจำนงเสรีซึ่งตัดสินใจเลือกด้วยตัวเอง" — p.68

"ผมเชื่อว่าศิลปะคือความฝันขณะตื่น จินตนาการคือสะพานเชื่อมความฝันกับความจริง ทำให้เราเข้าใจความจริงในมุมมองใหม่ ผ่านเลนส์ของเรื่องสมมติ" — p.105

"ได้ปลดเป้บ้างคือรางวัลของคนเดินป่า แค่วางลงก็เบา-เป็นความจริงแท้ แต่กับบางเรื่อง เราแบกเพื่อรับผิดชอบ เราหนักหนาอย่างเปี่ยมสุข" — p.239

"ผ่านครึ่งชั่วโมงฉันก็รู้ว่า ควรมองหาและเลือกก้อนหินเอง...เช่นเดียวกับที่อื่นบนโลก ฉันต้องหาตำแหน่งวางเท้าที่เหมาะเจาะกับก้าวย่าง, เหมาะสมกับตัวเอง
ฉันรักพี่ แต่ไม่อาจย่ำตามรอยพี่" — p.242

"วรรณกรรมทำให้เราเข้าใจมนุษย์และชีวิตมากขึ้น ไม่ใช่ทั้งหมด ไม่อย่างหมดจด แต่อย่างน้อยก็มากกว่าไม่มีวรรณกรรม" — p.197

"ไม่มีใครหลีกหนีอ้อมกอดแห่งทุกข์และการรอคอย ไม่ต่อสิ่งนี้ก็ต่อสิ่งนั้น ทั้งอาจไม่มีใครเข้าใจมันเลย นอกจากตัวเราเอง" — p.200

"ความบังเอิญชี้ชะตาชีวิตของเราได้มากพอๆ กับสิ่งที่เราเลือก หรือแม้แต่ความคิดความเชื่อในสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง" — p.54

"กองไฟเหมือนสิ่งมีชีวิต ตรงที่มันต้องการอากาศและที่ว่าง" — p.75

"ความสูญเสียนั้น หากเราไม่ยอมรับ มันจะกลายร่างเป็นปีศาจผู้โกรธแค้น เกรี้ยวกราดต่อทุกสิ่ง ไม่เว้นกระทั่งตัวเอง" — p.93

"บางครั้งชีวิตก็ล้อเล่น ส่งสายลมมาหยอกเอินเมื่อเราร้อนเจียนคลั่ง ส่งดอกไม้ให้ชื่นใจก่อนเส้นด้ายแห่งความหวังจะขาด" — p.107

"ถ้อยคำบิดพลิ้วตามความเข้าใจและสถานการณ์ ต่างจากสัมผัสซึ่งครงไปตรงมา" — p.163

"หลายอย่างสูญหายไปในอดีต สุดท้ายเราทุกคนก็จะหายไป และเราส่วนใหญ่ก็จะถูกลืม" — p.25

"เราทุกคนเมื่อตายไปแล้วล้วนเป็นผู้คนของวันวาน ถูกจองจำในกริยารูปอดีต มีดเล่มนั้นต้องการส่งผมเข้าเรือนจำแห่งอดีตกาลชั่วกัลปาวสาน" — p 30