داستان یاغی شدن گل محمد داستان یک شب و دو شب نیست. کم کم انسان به چیزی تبدیل می شود که یک لحظه هم گمانش را نمی برده است. جوان کمر به خدمت بسته ی سر به زیر بیابانی مان ناگهان چشم باز می کند در حالی که سر بریده های در دستانش تاب می خورد. دنیا کم کم به چشمانش سیاه شده است و حالا لکه های خونی که بر روی برف سفید می ریزند سفیدی چشمانش را سوراخ می کنند. ستم در تار و پود کلیدر تنیده است. ستمی که از رگ مردمان طناب کشیده است.
— May 15, 2014 07:00AM
Add a comment
