اشکان نیری > Recent Status Updates

به حرف می‌آمد، می‌گفت: «عزیز» یا «عزیزم» و به دنبالش نامم را می‌آورد، که اگر به راوی این داستان نام نویسنده‌اش را بدهیم می‌شد: «عزیز، مارسل» یا عزیزم، مارسل».

اولین جای رمان و به گفته‌ی مهدی سحابی یکی از معدود جاهایی که راوی مارسل نامیده می‌شود. اما جالب اینکه پروست مستقیماً آن را مارسل نمی‌نامد و می‌گوید اگر نام نویسنده را به راوی بدهیم! مشخص است که رمان خودزندگی‌نامه است اما چرا پروست از گفتن نام راوی طفره می‌رود؟

"To love things for their use is a function of the masculine. They are components of our actions, of our live actions. But to love them intimately, for themselves, with the slowness of the feminine, that is what leads us into a labyrinth of the intimate Nature of things."

I'm reading it as slowly as Bachelard deserves to be read. A great leisure reading!

وسط فصل عجیب، طوفانی و درخشان فصل اول این جلدم. مارسل پروست به همان اندازه که گاهی کسالت‌بار می‌شود، گاهی هم مثل این فصل که دوست دارم تمام نشود اوج می‌گیرد و آدم با خواندنش بغضش می‌گیرد. چه ارتباطات شاعرانه و تلخی برقرار می‌کند پروست با گیاهان، حشرات، یهودیان و همجنس‌گرایان.