Status Updates From Vicio propio

می‌دونم سخته، ولی بعضی اوقات باید بذاری دخترها برن دنبال رویاهاشون.

همه ‌چیز تار و وهمناک و آخر‌الزمانی بود. طلوع سرخی که وعده‌ی توفان می‌داد. رد لب مشتری‌ها روی بطری‌های تکیلا، گواهی خشکی مفرط هوا بود. هواپیماها در آسمان مسیر فرودگاه را گم می‌کردند و تِق‌تِق موتورهایشان حین عبور از توده‌های غلیظ گرد‌وغبار، مسافران را وحشت‌زده از خواب می‌پراند.

داک آرزو می‌کرد که به پنی اعتماد بیشتری داشت اما واقعیت این بود که کار شوخی‌بردار نبود، و زندگی سایکدلیکِ دهه‌ی شصت در لس‌آنجلس وادارت می‌کرد به جای آنکه اعتماد کنی، احتیاط کنی و دهه‌ی هفتاد هم از همین حالا چندان امیدوارکننده به نظر نمی‌رسید.