Lida

“Έτσι είχε πάει ίσαμε τώρα η ζωή του, σε κύκλους ομόκεντρους που όλο και φαρδαίνουν. Μια πέτρα είχε πέσει στο νερό κάποια νύχτα, τότε, εκεί κάτω στην πατρίδα του, σαν έκαναν το ρεσάλτο τους οι ανθρώποι του Γκαφόρε, μια πέτρα και συντάραξε τη μακάρια ακινησία. Το είχε νιώσει καλά, τη νύχτα εκείνη, πως ξεκινάει. Ο δρόμος του από τότε κι εμπρός είναι ένας ίλιγγος. Τρέχει, τρέχει, ξεσηκωμένος από τον άνεμο της θύελλας, δίπλα του σκιές, τόποι, οράματα περνούν, μα τίποτα δεν προφταίνει εκείνος να καθηλώσει. Είναι καθώς στα παραμύθια της βάγιας, όταν το βασιλόπουλο το παίρνει ο ανεμορούφουλας και και βλέπει ξάφνου πως χορεύουν γύρω του οι νεράιδες. Ποιανής θα αρπάξει το μαντήλι να την υποτάξει; Στη ζωή του τη λαχανιασμένη, νιώθει ο Σγουρός βαθιά ένα δυσάρεστο κενό. Όχι, δεν το έπιασε ακόμα με τα δάχτυλα του τ'όνειρο, κάτι σα να λακίζει διαρκώς από μπροστά του. Δεν το γνώρισε ακόμα, όχι, το εξαίσιο και το μεγάλο που έχει από χρόνια υποσχεθεί κρυφά στον εαυτό του.”
― Άγγελος Τερζάκης, Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ

“All that is gold does not glitter,
Not all those who wander are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost.

From the ashes a fire shall be woken,
A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be blade that was broken,
The crownless again shall be king.”
― J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring

“Πόσο βουβά τ'αστέρια, ανέσπλαχνα, στον ουρανό αρμενίζουν,
κι εμείς στα βάθη μαύρου πηγαδιού, καραβοτσακισμένοι,
του κάκου απάγρια σέρνουμε φωνή και κράζουμε: ''Βοήθεια''--
ποτέ του αστέρι δεν ξεστράτισε, στη γης ψυχή να σώσει
Μόνο το τρίτο μάτι ανέλπιδο τον ουρανό αγναντεύει
κι ουδέ να κλάψει καταδέχεται μουδέ σκεπή ζητά του'
αναμεσός στα φρύδια τ'άσπλαχνα του λυτρωμένου ανθρώπου
γαλήνιο αλέθει στροβιλίζοντας σαν άλεσμα τον κόσμο'
κι όλα γεννιούνται κι αφανίζουνται σ'ένα βλεφάρισμα του.”
― Νίκος Καζαντζάκης, The Odyssey

“Home is where they want you to stay longer.”
― Stephen King, Revival