Emma

“23 juli 1942. Donderdagavond, 9 uur
M’n rode en gele rozen zijn helemaal opengegaan. Terwijl ik daar in die hel zat, hebben zij daar maar stilletjes verder staan bloeien. Velen zeggen: hoe kun je nu nog aan bloemen denken. Toen ik gisteravond dat grote eind door de regen gelopen had met die blaar onder aan m’n voet, ben ik toch nog een straatje omgelopen om een bloemenkar te zoeken en ik kwam met een grote bos rozen thuis. En daar staan ze. Ze zijn net zo werkelijk als al de ellende, die ik op een dag meemaak. Er is voor veel dingen plaats in één leven. En ik héb zoveel plaats, mijn God.”
― Etty Hillesum, An Interrupted Life: The Diaries, 1941-1943; and Letters from Westerbork

“Yes, think about yourself, reflect on your practice, okay. But then you need to test it in the world; you’ve got to be with people. That’s important. And I hate people! So I say that as somebody who actually is really antisocial.”
― Mariame Kaba, We Do This 'Til We Free Us: Abolitionist Organizing and Transforming Justice

“Ik heb me enige onsterfelijke verdiensten aan de mensheid verworven: ik heb nooit een slecht boek geschreven en ik heb het niet op m'n geweten, dat er een ongelukkige méér op deze aarde rondloopt.”
― Etty Hillesum, An Interrupted Life: The Diaries, 1941-1943; and Letters from Westerbork

“I edit myself into a boldness that is neither native or foreign to me. At times I grow tired of this approach, and all its gendered baggage. Over the years I’ve had to train myself to wipe the ‘sorry’ off almost every work e-mail I write; otherwise, each might begin, Sorry for the delay, Sorry for the confusion, Sorry for 'whatever’. 'One only has to read interviews with outstanding women to hear them apologizing’ [Monique Wittig]. But I don’t intend to denigrate the power of apology: I keep in my 'sorry’ when I really mean it. And certainly there are many speakers whom I’d like to see do more trembling, more unknowing, more apologizing.”
― Maggie Nelson, The Argonauts