کجایی ای که دلم بی تو در تب و تاب است چه بس خیال ِ پریشان به چشم ِ بی خواب است
به ساکنان سلامت خبر که خواهد برد که باز کشتی ِ ما در میان ِ غرقاب است
ز چشم خویش گرفتم قیاس کار جهان که نقش مردم حق بین همیشه بر آب است
به سینه سر محبت نهان کنید که باز هزار تیر ِ بلا در کمین احباب است
ببین در آینه داری ثبات ِ سینه ی ما اگرچه با دل ِ لرزان به سان ِ سیماب است
بر آستان وفا سر نهاده ایم و هنوز اگر امید گشایش بود ازین باب است
قدح ز هر که گرفتم به جز خمار نداشت مرید ِ ساقی ِ خویشم که باده اش ناب است
مدار چشم ِ امید از چراغدار ِ سپهر سیاه گوشه ی زندان چه جای مهتاب است
زمانه کیفر ِ بیداد سخت خواهد داد سزای رستم ِ بد روز مرگ ِ سهراب است
عقاب ها به هوا پر گشاده اند و دریغ که این نمایش ِ پرواز, نقش ِ در قاب است
در آرزوی تو آخر به باد خواهد رفت چنین که جان ِ پریشان ِ سایه بی تاب است
توضیح: این غزل سایه را به خاطر وزن زیبای آن و استفاده از تعابیر زیبا در هر یک از ابیات آن بسیار دوست دارم. شاید دلیل آنکه این غزل را زود به ذهن سپردم همین باشد: هر کدام از ابیات به خودی خود معنی مستقل و رسایی را می رسانند و در عین حال، زنجیره ی ارتباط در کل غزل هم محفوظ مانده است.
در بین این ابیات، همان بیت آستان وفا را دوست تر می دارم:
بر آستان وفا سر نهاده ایم و هنوز اگر امید گشایش بود از این باب است
این غزل بسیار زیبای سایه را چند سال پیش علیرضا افتخاری در آلبوم زیبای "پاییز" با آهنگسازی بسیار عالی مهرداد پازوکی اجرا کرد. خودم از حال و هوای این آلبوم، خیلی لذت می برم (مخصوصاً حالا که در آستانه ی این فصل زیبا هستیم!). این غزل در آلبوم پاییز با عنوان "کجایی" آمده است. این تصنیف با یک قطعه بسیار زیبای سه/چهار آغاز می شود که پس از آن، سرعت قطعه کاسته شده و با همراهی سازهای زهی و سایر سازها وارد قسمت اصلی آهنگ می شوند و پس از چند میزان خواندن تصنیف آغاز می شود.
چه بس خیال ِ پریشان به چشم ِ بی خواب است
به ساکنان سلامت خبر که خواهد برد
که باز کشتی ِ ما در میان ِ غرقاب است
ز چشم خویش گرفتم قیاس کار جهان
که نقش مردم حق بین همیشه بر آب است
به سینه سر محبت نهان کنید که باز
هزار تیر ِ بلا در کمین احباب است
ببین در آینه داری ثبات ِ سینه ی ما
اگرچه با دل ِ لرزان به سان ِ سیماب است
بر آستان وفا سر نهاده ایم و هنوز
اگر امید گشایش بود ازین باب است
قدح ز هر که گرفتم به جز خمار نداشت
مرید ِ ساقی ِ خویشم که باده اش ناب است
مدار چشم ِ امید از چراغدار ِ سپهر
سیاه گوشه ی زندان چه جای مهتاب است
زمانه کیفر ِ بیداد سخت خواهد داد
سزای رستم ِ بد روز مرگ ِ سهراب است
عقاب ها به هوا پر گشاده اند و دریغ
که این نمایش ِ پرواز, نقش ِ در قاب است
در آرزوی تو آخر به باد خواهد رفت
چنین که جان ِ پریشان ِ سایه بی تاب است
توضیح: این غزل سایه را به خاطر وزن زیبای آن و استفاده از تعابیر زیبا در هر یک از ابیات آن بسیار دوست دارم. شاید دلیل آنکه این غزل را زود به ذهن سپردم همین باشد: هر کدام از ابیات به خودی خود معنی مستقل و رسایی را می رسانند و در عین حال، زنجیره ی ارتباط در کل غزل هم محفوظ مانده است.
در بین این ابیات، همان بیت آستان وفا را دوست تر می دارم:
این غزل بسیار زیبای سایه را چند سال پیش علیرضا افتخاری در آلبوم زیبای "پاییز" با آهنگسازی بسیار عالی مهرداد پازوکی اجرا کرد.
خودم از حال و هوای این آلبوم، خیلی لذت می برم (مخصوصاً حالا که در آستانه ی این فصل زیبا هستیم!).
این غزل در آلبوم پاییز با عنوان "کجایی" آمده است.
این تصنیف با یک قطعه بسیار زیبای سه/چهار آغاز می شود که پس از آن، سرعت قطعه کاسته شده و با همراهی سازهای زهی و سایر سازها وارد قسمت اصلی آهنگ می شوند و پس از چند میزان خواندن تصنیف آغاز می شود.
اگر به این غزل و موسیقی اصیل علاقه مندید، تقدیم به شما:
http://www.persianpersia.com/music/p/...