سکوت نگفتن نیست سکته کردن وسط هیاهوست جار که می کشند به طمع جنگل تو راه از کوچه ای دیگر بگیر مثل لب گرفتن وسط خیابان از ترس لو رفتن وقتی افسران اسلکتدار نازی براق می شوند نازی دیشب سکته کرد از بس والیوم را با زاناکس شیره را با هروئین قره قروت را با سرکه قاطی پاتی افسران جبهه نجات فرانسه از ترس همه اسکلت های متحرک ناز کرده اند نازی هنوز توی سی سی یو یلک هم نمی زند فراموش شدن اعجاز سکوت است وقتی چشمها را می بندی وقتی زبانت از گفتن تن می زند سی هزار شب بی شهرزاد گذشته است و من فقط یک شب یک شب دیگر وقت دارم تا سکوت سی هزار شبهام را بشکنم از تو بگویم تو فراموشکارترین فراموش شده این سرزمین مادر همه مادران داغ دیده سیصد هزار شب هم که بگذرد نه فرانسه نه ترک باز هم قهوه هایم بوی کهنگی نمی دهد رنگ کوههایم سفید نمی شود و چشمه هایم سبز نمی شوند چرا که چشمان سیاه تو وقتی براق می شدی هیچ وقت سبز نبود موقع سرگردانی در پیچاپیچ مترو پاریس که پیچ پیچ کلم های تاب خورده که کله های منار شده از ادبار آغا محمد خان تا تازیانه های خمرهای سرخ چشمهایت را باز نکن پلک نزن فراموش کن که سکوتت معنای بدی نگیرد بوی کهنگی ندهد رضایت.
سکته کردن وسط هیاهوست
جار که می کشند
به طمع جنگل
تو راه از کوچه ای دیگر بگیر
مثل لب گرفتن وسط خیابان
از ترس لو رفتن
وقتی افسران اسلکتدار نازی
براق می شوند
نازی دیشب سکته کرد
از بس والیوم را با زاناکس
شیره را با هروئین
قره قروت را با سرکه
قاطی
پاتی
افسران جبهه نجات فرانسه
از ترس همه اسکلت های متحرک
ناز کرده اند
نازی هنوز توی سی سی یو
یلک هم نمی زند
فراموش شدن اعجاز سکوت است
وقتی چشمها را می بندی
وقتی زبانت از گفتن تن می زند
سی هزار شب
بی شهرزاد گذشته است
و من فقط یک شب
یک شب دیگر وقت دارم
تا سکوت سی هزار شبهام را بشکنم
از تو بگویم
تو
فراموشکارترین فراموش شده این سرزمین
مادر همه مادران داغ دیده
سیصد هزار شب هم که بگذرد
نه فرانسه
نه ترک
باز هم قهوه هایم بوی کهنگی نمی دهد
رنگ کوههایم سفید نمی شود
و چشمه هایم سبز نمی شوند
چرا که چشمان سیاه تو
وقتی براق می شدی
هیچ وقت سبز نبود
موقع سرگردانی
در پیچاپیچ مترو پاریس
که پیچ پیچ کلم های تاب خورده
که کله های منار شده
از ادبار آغا محمد خان
تا تازیانه های خمرهای سرخ
چشمهایت را باز نکن
پلک نزن
فراموش کن
که سکوتت معنای بدی نگیرد
بوی کهنگی ندهد
رضایت.
اصفهان
8/4/90