داستان كوتاه discussion
نوشته هاي كوتاه
>
قدم های آخر
date
newest »
newest »
من این نوشته ات رو دوست دارم فرزان احساس خوبی داره
پله ها
...
من را به یاد این شعر از اخوان انداخت: فتاده تخته سنگ آنسوی تر ، انگار كوهی بود
و ما اینسو نشسته ، خسته انبوهی
زن و مرد و جوان و پیر
همه با یكدیگر پیوسته ، لیك از پای
و با زنجیر
اگر دل می كشیدت سوی دلخواهی
به سویش می توانستی خزیدن ، لیك تا آنجا كه رخصت بود
تا زنجیر
ندانستیم
ندایی بود در رویای خوف و خستگیهامان
و یا آوایی از جایی ، كجا ؟ هرگز نپرسیدیم
چنین می گفت
فتاده تخته سنگ آنسوی ، وز پیشینیان پیری
بر او رازی نوشته است ، هركس طاق هر كس جفت
چنین می گفت چندین بار
صدا ، و آنگاه چون موجی كه بگریزد ز خود در خامشی می خفت
و ما چیزی نمی گفتیم
و ما تا مدتی چیزی نمی گفتیم
پس از آن نیز تنها در نگه مان بود اگر گاهی
گروهی شك و پرسش ایستاده بود
و دیگر سیل و خستگی بود و فراموشی
و حتی در نگه مان نیز خاموشی
و تخته سنگ آن سو اوفتاده بود
شبی كه لعنت از مهتاب می بارید
و پاهامان ورم می كرد و می خارید
یكی از ما كه زنجیرش كمی سنگینتر از ما بود ، لعنت كرد گوشش را
و نالان گفت : باید رفت
و ما با خستگی گفتیم : لعنت بیش بادا گوشمان را چشممان را نیز
باید رفت
و رفتیم و خزان رفتیم تا جایی كه تخته سنگ آنجا بود
یكی از ما كه زنجیرش رهاتر بود ، بالا رفت ، آنگه خواند
كسی راز مرا داند
كه از اینرو به آنرویم بگرداند
و ما با لذتی این راز غبارآلود را مثل دعایی زیر لب تكرار می كردیم
و شب شط جلیلی بود پر مهتاب
هلا ، یك ... دو ... سه .... دیگر پار
هلا ، یك ... دو ... سه .... دیگر پار
عرقریزان ، عزا ، دشنام ، گاهی گریه هم كردیم
هلا ، یك ، دو ، سه ، زینسان بارها بسیار
چه سنگین بود اما سخت شیرین بود پیروزی
و ما با آشناتر لذتی ، هم خسته هم خوشحال
ز شوق و شور مالامال
یكی از ما كه زنجیرش سبكتر بود
به جهد ما درودی گفت و بالا رفت
خط پوشیده را از خاك و گل بسترد و با خود خواند
و ما بی تاب
لبش را با زبان تر كرد ما نیز آنچنان كردیم
و ساكت ماند
نگاهی كرد سوی ما و ساكت ماند
دوباره خواند ، خیره ماند ، پنداری زبانش مرد
نگاهش را ربوده بود ناپیدای دوری ، ما خروشیدیم
بخوان ! او همچنان خاموش
برای ما بخوان ! خیره به ما ساكت نگا می كرد
پس از لختی
در اثنایی كه زنجیرش صدا می كرد
فرود آمد ، گرفتیمش كه پنداری كه می افتاد
نشاندیمش
بدست ما و دست خویش لعنت كرد
چه خواندی ، هان ؟
مكید آب دهانش را و گفت آرام
نوشته بود
همان
كسی راز مرا داند
كه از اینرو به آرویم بگرداند
نشستیم
و به مهتاب و شب روشن نگه كردیم
و شب شط علیلی بود
ممنون از تی تی و اشکان که وقت گذاشتین نوشته ی منو خوندین
فرزان جان هميشه فکرهاي قشنگي پشت نوشته هات هستقديما اين فکرها رو سرشار از حس بيان ميکردي و کارهات حال و هواي خاصي داشت
اين روزها اما جور ديگري مي نويسي.
موفق باشي
آره راست میگی پروا جان حس نوشته هام تغییر کرده
نمی دونم چی شده
اما یک احساس خفگی دارم
احتیاج دارم برم جایی و کمی نفس بکشم
شاید دوباره این حس برگرده
بازم ممنون که نوشته ام رو خوندی
چه کار خوبيحتما به خودت اين فرصت رو بده
منم دلم مي خواد برم يه جايي هم نفس بکشم و هم از ته دل فرياد بزنم تا سبک شم.اگه مي توني حتما برو و با تمام وجود نفس بکش.
مطمئنم حس قشنگت دوباره بر ميگرده
موفق باشي فرزان جان
ممنون پروا جان حتما میروم و جای شما هم فریاد می کشم
:دی
Farzan wrote: "ممنون از تی تی و اشکان که وقت گذاشتین نوشته ی منو خوندین"
منظور توشته ات بود؟
حالا دوباره از نور عبور کرده بود و پلکانی دیگه ای روبروش بود که باید ازش بالا می رفت.