تَوَهُّمِ خیسی ِ تن ِ تو در انتهای ِ تخت ِ سلیمان / مهدی بهروزی

[Mehdi]

اَبَر اسب ِ بالدار ِ انسان نما
نمای ابری اسبی
بی بال
بی یال
کنار ِ انسان ِ بی اسب
اسب ِ بی صاحب ِ بی انسان ِ بی بال
کنار ِ ابر ِ متراکم ِ باران خورده
آبدار
همان اسب ِ بی یال ِ دم شکسته ی کَهَر
زرد ِ زرد ِ بنی اسرائیلی
با شاخهای مجعد ِ virgin
اسب ِ بی بال
انسان ِ اَبَر مرد ِ هرکول سوار
تو زئوس بی اسبی
سوار ِ ابرهای سلیمان
با عصای ِ سلیمان
هُدهُد ِ راوی ِ تخت ِ آبگینه ی ِ بلقیس
اروس الهه شفقت نیست
و من دختر ِ آبستن ِ باکره
نقض ِ مکرر ِ تسلیم / تصمیم / تکلیف
از باکره گیم دست بردارم تو همه انگشت، اشاره می شوی
شهر، باران ِ سنگ می شود
من، اسیر ِ گودال
سنگ، تاج ِ عروسیم
صلیب، آویزان ِ گرده ام
اسب ِ بی بال ِ بی یال ِ مرد سوار
سوار ِ بی اسب ِ بی سر ِ بالدار
بال ِ بی اسب ِ بی مرد
یال ِ کهر ِ زرد ِ زرد ِ زرد
همه رمز آلودگیت ده فرمان است
که سامری فریب بدهد
تو تنها "فی الواد المقدس طوی"
انگار نه انگار که دریا می شکافد
که فرعون هنوز زنده می ماند
تو هنوز "فخلع نعلیک"
زمستان امسال وسط کارولینای شمالی
شمال ِ جنوب ِ قطب ِ شمال
کنار ِ اسب های تِپس
بالاتر از فوران ِ شهوت آلود اِتنا
همه زخم های تنم
به تنت که بخورد
همه ی شهوتم فوران می کند
از هزار رنج سلیمان
تا زبان ِ مورچه های ِ بیابان های ِ آریزونا
کارخانه پورنو گرافی ِ Playboy
لبهای سرخ و موهای مجعد
دختران ِ باکره
ازاله ی ِ بکارت ِ پانزده سالگیم
هوس ِ همخوابگی ِ مکرر ِ مکروه
مکروه ِ مکرر ِ بی هوس
همخوابگی ِ خیس ِ بدنت ِ بر انحنای ِ بدنم
آفتاب ِ ظهر ِ چهارشنبه
همان چهارشنبه های ِ چندش آور ِ بی یال
پریدن ِ اسب ِ بی بال
تردید ِ آبستن ِ من و باکره گی ِ دوشیزگان ِ شب های ِ بغداد.

اصفهان
31/5/89

[Behzad, دیوونه]

ندونستمش
راستش مهدی جان جدیدا نوشته هات داره به یه سمتی میره
که فقط یه آدم با یه معلومات خاص اونم از یه زاویه دید می تونه باهاش ارتباط برقرار کنه
و این نوشته رو خیلی شخصی یا حتی می تونم بگم خصوصی میکنه
البته این فقط نظر منه

خوشحالم که بازم می خونمت
بهزاد

[Mehdi]

بهزاد جان نوشته های اخیر من به هیچ وجه شخصی و خصوصی نیست. قبول دارم که ممکن است به دلایلی و از آن جمله مطلبی که تو گفتی تعداد خوانندگان اثر به شدت کاهش پیدا کند اما این به دلیل شخصی شدن و حتی به زعم تو خصوصی شدن شعر و عبارتهای شعر نیست.
همچنان اعتقاد دارم که شعر پست مدرن چون از جنس شعر نو است قابلیت برداشتهای متعددی را دارد کما اینکه خصوصیت اصلی اینگونه شعرها تاویل پذیری است که به تعداد آدم ها و به میزان سطح معلوماتشان قابل تاویل خواهد بود.

خوشحالم که هستی.
ممنون از نظرت.

[طیبه تیموری]

از باکره گیم دست بردارم تو همه انگشت، اشاره می شوی
شهر، باران ِ سنگ می شود
من، اسیر ِ گودال
سنگ، تاج ِ عروسیم
صلیب، آویزان ِ گرده ام


آقای بهروزی
خواندن این شعر رنجم داد
در همه ی خطوط و معانی که برای خودم ساختم


انگار در چهارشنبه های مکرر و مکروه
پر از هراس
پراز امیدهای ناپخته رها شده بودم


راستی اینروزها چرا با کار دوستان من زندگی می کنم ؟