انسان خوشبخت

[Ashkan]

این حرف با روحیات من سازگار است و موافقم!؟ البته کسی نظرم رو نخواست ولی خوب گفتم همینجوری یه نظری بدم

[Nader - نادر]

کدام انسانی که شهر و دیار خودش رو ترک کرده باشه میتونه بگه خوشبخته، اگر هم کسی بگه خوشبخته دروغ گفته، اول به خودش و بعد به دیگران

[Nader - نادر]

دنیای بدون مرز فقط یک ایده ال ه و فی واقع وجود نداره، اما سکون نداشتن با ترک آب و خاک متفاوته، یک ذهن پویا در عین اینکه در یک زندان بسر میبره میتونه دچار سکون نباشه
گلوبالیزم یک ایده ست، یک ایده ی زیبا، منم با شما هم عقیده هستم، اما فقط در حد یک ایده ال، اینکه به واقعیت دربیاد یا نه، نمیتونم تصورش رو بکنم

[Ashkan]

من سکون، عاشق سرزمینی بودن و فرا ملیتی فکر کردن را یکی نمی دانم. من این پرسش را طرح می کنم که چرا کسی یا کسانی باید از سرزمینی کوچ نمایند؟
اگر شرایط پرورش دام برای عشایر همواره مناسب می بود، آیا آنان هرگز کوچ می کردند؟ فکر نمی کنم. ‏
دنیا را بدون مرز دیدن بسیار خوب است. چرا نباید دیگر جاهای جهان را دید؟ با دیگر مردمان صحبت کرد؟ با آنان زندگی کرد؟ اینها خوب است؛ خیلی هم خوب است. اما کوچیدن دلیلی دیگر دارد. ‏
سکون آن است که فکرت یکجانشینی برگزیند. اگر مرامی سوسیالیستی را می پسندی، این تحجر و حماقت است که به کپیتالیسم نیاندیشی. اگر باوری مذهبی داری، چرا نباید به لاییک بودن اندیشید؟ این فکر یکجانشین است که بدبختی می آورد نه انسان یکجانشین. ‏
تمدن زمانی پدید می آید که انسان می آموزد جای جمع آوری خوراک، خوراک تولید کند و کشاورزی پدید می آید؛ اقتصاد و هنر نیز نتیجه همین یکجانشینی بشر است. هنر کوچ نشین ها و یکجانشین ها را بررسی کن و ببین به چه نتیجه ای می رسی. ‏
راز تمدن در یکجانشینی انسان و پرواز فکر اوست. باید جهانی اندیشید و من هم با تو هم نظرم که دوران ناسیونالیستی به پایان رسیده است ولی تعلق خاطر به مکانی داشتن به معنای جهانی نیاندیشیدن نیست. ‏ هرگز می تواند مرزی باد پاییزی خوارزم را از ایران دریغ کند؟
هرگز!؟ مرزها زمانی معنا پیدا می کنند که ما انسان ها خود را از هم دور ببینیم. من این را باور دارم. تفاوتی بین من و یک تاجیک و فردی که در امریکا یا دارفور زندگی می کند نیست. همه ما انسانیم اما باز باید دانست که کوچ چیز دیگری ست. آیا هرگز حاضر هستی به نوار غزه کوچ کنی؟ چرا همگان به کشورهای توصعه یافته کوچ می کنند؟ چرا بیشترین ها دوست دارند به امریکا بروند؟ مگر نه اینکه یکجانشینی را مایه اضمحلال می دانی. چرا هرگز به ایالت نیمروز یا کویته در افغانستان کوچ نمی کنی؟
این شرایط زندگی است که انسان را از محیطی که برای معیشت نامناسب می داند به محیطی بهتر می کشاند. رخدادی که 100 هزارسال پیش سبب شد تا نیاکان آریایی ما بدین سرزمین پای نهند و اکنون است که نوادگان آنها به همان دلیل به دیگر سرزمین ها کوچ می کنند. فردوسی یاد آوری می کند که:
ز ایـــران و از ترک و از تازیـــان

نژادی پدیـــد آید اندر میــــــان


نه دهـقـان ، نه تـرک و نه تـازی بود

ســخن ها بـــه کـــردار بازی بود


هـمـه گـنـج ها زیر دامـان نهـنـد

بکوشـند و کوشش به دشـمن دهـنـد


به گـیـتـی کـسـی را نـمانـــد وفــــــا

روان و زبـــانـهـا شــود پــر جــفـا


بــریــزنــد خــون از پــی خواســتـه

شـــــود روزگــــار بــد آراســتـــه


زیــان کســان از پـی سـود خـویـش

بجـویـنـد و دیــن انـدر آرنـد پـیـش
.
.
.



خیلی حرف می زنم، نه؟

[Nader - نادر]

از دیدگاه جامعه شناخت با نظر شما (اشکان عزیز) موافقم چرا که مطابق آخرین آمارهای سازمان ملل متحد بیشترین تعداد مهاجران در دنیا کسانی هستند که از فقر (کشورهای توسعه نیافته یا رو به توسعه) مهاجرت کرده و برای دستیابی به رفاه بیشتر مادی به کشورهای توسعه یافته کوچ میکنند که این خود از معضلات بزرگ جهان امروز است. و جای بحث فراوان که در این مقال نمیگنجد

[Ashkan]

من جامعه شناسی نو را زیاد نمی دانم و آنچه گفتم بر اساس دانسته هایم از تاریخ تحلیلی بود تنها امیدوارم آنچنان که فردوسی زنهار می دهد، روان و زبان (فرهنگ) ما پرچفا نشود. ‏

[Nader - نادر]

این تلاشی ست که بر دوش نسل کنونی ایران سنگینی میکند، به ویژه در یکی از سخت ترین دوران. گرچه بزرگان و اساتید سخن پارسی این بار را در طول تاریخ بر دوش داشته و از آن پاسداری کرده اند، اما آنچه اینک و فردا در این عرصه اتفاق می افتد مهمترین تأثیرات را در حفظ و بالندگی این زبان و فرهنگ گذاشته، فراموش نکنیم که این زبان و فرهنگ تجربیات زیادی در روند پویایی در قرون تاریک در خود دارد۰