نقد کتاب خرابکاران از گراهام گرین

[Mojtaba]

بادداشت هشتم: «جنگ و ویرانی های مسکن»
بزن که خوب میزنی؟
یا
بساز که خوب میسازی؟

داستان کوتاه خرابکاران از گراهام گرین که در سال 1954 یعنی 9 سال پس از اتمام جنگ جهانی دوم منتشر شد به طور خلاصه داستان گروهی از پسربچه های شرور است که فقط چون صاحب یک خانه که بهشان اجازه بازی جلوی خانه اش را نمی دهد اقدام به تخریب کل سازه خانه محل سکونت او میکنند آنهم به نحوی که ابتدا همچون موریانه از داخل خانه را خالی کرده و تمام وسایل آنرا که بمباران جنگ نتوانسته بود آنرا از بین ببرد مثل سینک آشپزخانه و غیره را از داخل درآورده و تخریب میکنند و سپس به ناگهان کل اسکلت خانه را یکجا فرو میریزند.
در حین این خرابکاری پسر بچه ای از طبقه پایین از لیدر بچه بورژای خود میپرسد واقعا چرا داریم اینکارو میکنیم؟ جواب هیچ است. حس به رسمیت شناختن گروهی فردگرا که تاب تحمل صاحبخانه یا همان صاحب خانه ای که خانه اش به تازگی از بمباران اصطلاحا بلیتزهواپیماهای نازی جان سالم به در برده بود را ندارند. اما چرا این بچه ها با عقل نارس و پوچ گرایی اشان تاب تحمل خانه باقی مانده از جنگ را ندارند؟

در روزهایی هستیم که شعار اصلی کشور از سوی اقلیت به "بزن که خوب میزنی" تبدیل شده و در مقابل رئیس جمهور کشورمان پیشنهاد داده که این شعار حالا به "بساز که خوب میسازی" تغییر یابد.
مشابه داستان گراهام گرین و بسیاری از نویسندگان و نمایشنامه نویسان میانه قرن 20 در بریتانیا(موسوم به مردان عصبانی که سبک سینک آشپزخانه را مطابق تجربیات رئالیستی که از جنگ جهانی دوم با مشاهده فشاری که به اقتصاد مسکن مردم وارد شده بود، پایگذاری کرده بودند) حال امروز هم دقیقا مشابه همان شرایط در کشورمان پابرجاست.
گروهی مثل همان گنگ پسربچه های شرور و بی هدف کف خیابانی که چشمانشان تنها انتقام سریع را میبیند و از آینده نگری در تصمیماتشان خبری نیست ، حالا تنها هدفشان انتقام گرفتن از هرکی که جلوی چشمشان مانعی از موشک بازی آنها باشد (که اینجا صاحبخانه ها تمثیل کلیه کسب و کارهای مستقل مبتنی بر وب است) حالا چون فقط یکی ممکن است تخلفی کند به جریمه همه اینترنت را برای همه قطع میکنند.
اینجا تمثیل کتابسوزی آلمان نازی است که تاب تحمل هیچ صدای مخالفی وجود ندارد تا همچون فارنتهایت 451 ری بردبری با کتابسوزی که اینجا خاموشی کل صفحات اینترنت است، کلا خیال خود را از هر صدای مخالفی راحت کنند.
اینجا همان پسر بچه های نابالغی هستند که حتی فردیت خود را در توخالی کردن اقتصاد خانه های همسایگان خود پیدا میکنند در حالیکه حتی به این هم فکر نمیکنند که بعد چه؟ بزن که خوب میزنیم. خوب آره. اما بعد زدن چه؟ آیا ساختنی هم در کار است؟

مجتبی اصغری
نویسنده کتاب زلزله مسکن
دانلود رایگان از:
https://www.goodreads.com/group/show/...

--
Graham Green in this short story tried to explain how immature people's activity could lead to a ruin for all of society, if they keep trying to get revenge by their individuality characteristics without intervening the government.
this is an allegory that can we use it for our current situation in Iran after 2026 war.