دعوت مولانا به عشق

[(setareh).ساینا]

دعوت مولانا به عشق وعاطفه ومحبت دعوتی بسیارآشکاروروشن گرانه بوداوعجایب وشگفتیهای عشق به الله جل جلاله رابا تفصیل بیان نموده وسپس نیروی توانگرعشق رابدین گونه بیان میدارد:

جسم خاک ازعشق برافلاک شد
کوه دررقص امدوچالاک شد

عشق جان طورآمدعاشقا
طورمست وخرٌموسی صعقا

مولانا میگوید:عشق سرمایه ى جاودانی است که سلطان هفت اقلیم رااصلادرنظرنمی آوردوهیچ اهمٌیتی به ان قایل نیست هرکس جرعه ای ازآن نوشید دیگرهیچ شربتی برایش گوارانخواهدبود:

بادوعالم عشق رابیگانگی است
اندروهفتادودودیوانگی است

عشق شاه شاهان است تاج وتخت شاهی وخانواده ى سلطنت پیش اوخاضع وپست هستندوشاهان بسان بردگان به خدمتگزاری وپای بوسی اوافتخارکرده به فرمان اوگردن می نهند

سخت پنهان است وپیداحیرتش
جان سلطانان جان درحسرتش

غیرهفتاد دوملت کیش او
تخت شاهان تخته بندی پیش او

هنگامیکه مولانابه بیان این فقر جسوروعشق غیورمیپردازدشورومستی اورافرا میگیردوباصدای بلندفریادمیکشدکه

ملک دنیاتن پرستان را حلال
ماغلام ملک عشق بی زوال

او میگوید عشق تنهابیماریی است که بیمارنمیخواهدازآن شفایابدبلکه هنوزدعامی کندبیماری اش تداوم یابد

جمله رنجوران شفایابندواین
رنج افزون جویدودردوحنین


خوبترزین سمٌ ندیدم شربتی
زین مرض خوشتر نباشدصحتی

آری! عشق نوعی بیماری است اماآن گونه بیماری که هرکس به آن مبتلاشدازجمله امراض مصون می ماند

هماناعشق سلامتى وتندرستى روح بلکه روح سلامتیهااست

آن کلامت می رهاندازکلام
وان سقامت می جهاندازسقام

پس سقام عشق جان صحت است
رنجهایش حسرت هرراحت است

[Farhad Taheri]

تصویر زیباتری که مولانا از عشق بیان میکنه به نظر من اینه:ا

مرده بدم زنده شدم گريه بدم خنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاينده شدم

ديده سير است مرا جان دلير است مرا
زهره شير است مرا زهره تابنده شدم

گفت که ديوانه نه ای لايق اين خانه نه ای
رفتم ديوانه شدم سلسله بندنده شدم

گفت که سرمست نه ای رو که از اين دست نه ای
رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

گفت که تو کشته نه ای در طرب آغشته نه ای
پيش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

گفت که تو زيرککی مست خيالی و شکی
گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم

گفت که تو شمع شدی قبله اين جمع شدی
جمع نيم شمع نيم دود پراکنده شدم

گفت که شيخی و سری پيش رو و راهبری
شيخ نيم پيش نيم امر تو را بنده شدم

گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم
در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم

گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو
زانک من از لطف و کرم سوی تو آينده شدم

گفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکن
گفتمش آری نکنم ساکن و باشنده شدم

چشمه خورشيد تويی سايه گه بيد منم
چونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدم