دنیای بدون تعصب، دنیای واقعی تری ست

[سپیده]

می توانست کتاب قابل قبولی در نوع خودش باشد اگر تحقیقی بی طرفانه می بود. ولی نکته اینجاست که کتاب اصلا بر پایه ی دو سوگیری نوشته شده: سوگیری منفی نسبت به وجه بیولوژیک روانپزشکی و سوگیری جنسیتی. تا جایی که می توان کتاب را در این دو جمله خلاصه کرد که بیماری های روانی - حتا اسکیزوفرنیا - اصلا بیماری نیستند، پس از حیطه ی روانپزشکی و طب خارجند و دوم اینکه روانپزشکی بیولوژیک اصلا به وجود آمده تا زنان را دیوانه جلوه دهد! فقدان پیشینه طبی و تجربه ی بالینی نویسنده هم بر این افراطی گری دامن زده است؛ افراطی که گاه به پارانویا پهلو می زند. بسیاری از ایراداتی که نویسنده به روانپزشکی -که در طب شاخه ی جوانی محسوب می شود- می گیرد، در تاریخچه ی شاخه های دیگر فارغ از اینکه بیمار مرد باشد یا زن، سابقه دارد. خلاصه که تعصب و نگاه غیرعلمی و جهت دار نویسنده از اعتبار کتاب به شدت کاسته است. با همه ی اینها کتاب را تا به آخر خواندم و لذت بردم به دو علت: اول اینکه معتقدم آنچه بدیهیات ذهنی ما را به چالش می کشد، یک تمرین ذهنی است برای عادت نکردن به دانسته ها و زیر سؤال بردن گهگاهی آنها و قرار دادنشان در بوته ی آزمایش دوباره که اساس نگرش علمی بر این است. دوم اینکه در هر موضعی هرچند افراطی همیشه می توان هسته ای از حقیقت را جست و جو کرد. به همین دلیل نکات جذاب و جالبی هم از کتاب آموختم که خرسندم.