شعر از تيفور برادر شاعرم

[Fereshte]

اشک
شعر از تیفور

گفتم ز اشک، چهـره‏ی خود شتشــو کنـــم
با قطــره‏هــای خــونِ دلِ خـود وضـو کنــم
شب تا سحر نشستم و آوخ کسی نبود
با او ز درد خويش دمی گفتــگو کنـم
دردا، نـه سوزنــی و نخی بود در بساط
تا تکيــه‏ پاره‏های دلــم را رفـو کنـــم
در نيمــه راه زندگيــم ای دريغ و درد
فرصت نبــود زنده دلـی جستجو کنـم
اميـــد و آرزو بـه دلـم بـود و روزگار
رخصـت نـداد جامـــه‏ تنِ آرزو کنـم
گفتم‏چو پيل‏مست‏که صائب‏اشاره‏کرد
من هم چو پيل کاسه‏ی سر را سبو‏کنم
يارب بگو دريچـه‏ی اميد در کجاست
تا همتـی نموده، بدان ســوی رو کنـم
درمان ما و ناز طبيــان حکايتــی است
اولی‏تر آن به درد دل خويش خو کنم
بی آبرو بــه مسجد و ميخانــه گشته‏ام
برگـو که با چـه رو طلب آبـرو کنـم
ديشب بـه بــزم خدايان، خدای غــم
گفتا به خانــه‏ی دل تيفـور رو کنــم

[Nazanin1987]

واقعا فوق العاده بود!!

[Mehdi]

رئیس هر از گاهی پیدات می شه.
خیر مقدم قربان.
از این ورا.............

[Fereshte]

از همه‏ی شما عزیزان سپاسگزارم.
توجه شما بهترين تشویق است.
تیفور

[Behzad, دیوونه]

واقعا لذت بردم از خواندن اين شعر
ممنون كه با ما قسمتش كرديد
منتظر شعرهاي ديگر اين عزيز هستم

[Fereshte]

Behzad wrote: "واقعا لذت بردم از خواندن اين شعر
ممنون كه با ما قسمتش كرديد
منتظر شعرهاي ديگر اين عزيز هستم
"

آقای دال عزیز، کجا بودید؟ مدتی بود که از شما خبر نداشتم.
امید دارم که همه چیز برای شما خوش باشد،
فرشته

[Faeze]

شعر زیبایی بود

[سارا]

دلنشین بود وزیبا