تكه سنگ

[(setareh).ساینا]

تكه سنگي كه جزو يك كوه بلند و بزرگ بود ، از تنهايي وبي كسي رنج مي برد. پس از مدتي نسبتا طولاني تكه سنگ ، چشمش به سنگي ديگر افتاد كه شبيه به خودش بود ، با اين تفاوت كه كمي از او كوچكتر بود و پايين كوه رو به رو افتاده بود. تكه سنگ ساعتها به او خيره ماند...سنگ رو به رو كه متوجه نگاه هاي تكه سنگ شد ، از خجالت سرخ شد. بله...تكه سنگ قصه ي ما عاشق شده بود...عاشق همان سنگ پايِ كوهِ روبه رويي... ولي...نمي توانست به او برسد ، چون محكم به كوه چسبيده بود و عضوي از كوه بود و جداشدنش از كوه ، غيرممكن بود ، پس به فكر فرو رفت...وقتي ديد كه نمي تواند به معشوقش برسد ، غمگين شد... روزها وشبها از پي هم ميگذشتند و تكه سنگ ، هر روز غمگين تر از روز پيش مي شد... آن قدر گريه ميكرد...اشك ميريخت...ضجه مي زد كه همه فهميده بودند كه آن تكه سنگ عاشق شده... علاوه بر سنگها و كوه ها ، حتي آسمان ، خورشيد ، ابرها ، باد ، طوفان ، تگرگ ، سيل و برف و باران هم عشق و راز دل او را فهميده بودند... در يكي از روز هاي سرد زمستان ، آسمان تيره شد ، خورشيد پنهان گشت ، ابرها با هم برخورد كردند ، باد شروع به وزيدن كرد، برف و باران شروع به باريدن كردند ، طوفان و تگرگ و سيل هم با كمك به بقيه كولاكي به راه انداختند كه همه را متعجب ساخته بود... همه به جنبش آمده بودند...گويا آن همه جنبش و تكاپو و باران و...به هدفي ختم ميشد... بله...بالاخره آنها به هدفشان رسيدند... قسمتي از كوه كه تكه سنگ قصه ي ما به آن چسبيده بود ، خراب شد...تكه تكه شد... تكه سنگِ عاشق هم از كوه جداشد و به پايينِ كوه رو به رويي پرتاب شد... تكه سنگِ عاشقِ قصه ي ما به عشقش رسيد... ( عـــشــــق واقـــــعـــــي ايــــــنـــــــه ... !!! ) نكته : عشق ، آدم وغير آدم...سنگ...گياه و حيوون نمي شناسه... عشق ، عشقه ديگه.... !

منبع:اينترنت

[[deleted user]]

افرین ساینا عالی بود

[Sepideh]

خیلی زیبا بود ساینا جان

[(setareh).ساینا]

ممنونم سپيده جون
آره عزيزم عاشقي فقط مال ما آدما نيست

[Saeid]

عشق مرا به گوشت برساند تا لبخند مرا هرگز فراموش نكني و ببيني كه سايه ام به دنبالت است تا هرگز نپنداري تنهايي. ولي اكنون تو رفته اي ، من هم خواهم رفت فرق رفتن تو با من اين است كه من شاهد رفتن تو هستم

[Mahyar]

زمین و آسمان دیگر برای عشق ارزشی قائل نیستند. آسمان می بارد تا زشتی های زمین را بشوید؛ و عاشق، تنها کسیست که زشتی باران را نمی بیند

[[deleted user]]

رویای قشنگی بود.

[Nazanin1987]

تازه از اینجا به بعد داستان شروع می شه
وقتی تکه سنگ به عشقش می رسه
می فهمه که عشقش
یا اونو دوس نداره
یا عاشق یه سنگ مرمر یا الماسی چیزیه
یا
اصلا متعلق به کس دیگه ایه
به هرحال اون خر بوده و بس.

همیشه ته عشق نرسیدن
اینو نمی تونی عوض کنی