داستان كوتاه discussion
داستان كوتاه
>
زن
date
newest »
newest »
مرسي دوست عزيزراستش من هنوز تازه كارم و اين داستان جزو كارهاي اولمه
ممنون كه نظر ميدهيد
حتما كارهاي ديگرم رو هم ميذارم
مطمئنا از نظرات شما استقبال ميكنم.
ممنون . منم داستان رو خوندم . . جملات بیش از حد ساده اند . و این سادگی با توجه به موضوع داستان که خودش هم کاملا شسته و رفته ست جذابیت داستان رو از بین برده ..قلمتون سبز
مرسي سارا جان.ممنون كه نظر دادي اما در مورد شسته رفته بودن داستان كمي بيشتر توضيح بدي سپاسگزار ميشم ازت
فکر می کنم شما هر چه رو که می خواستید در داستان بگید رو کاملا گفتید مثلا اگر زن در داستان خسته ست این رو نشون ندادید بلکه در قالب همین جمله در داستان اوردین " زن خسته ست " در صورتی که برای همین خستگی می شه یه داستان نوشت با توصیف کردن وقایع یا اوردن شخصیت های جدید در صورت نیاز
..
امیدوارم تونسته باشم منظورمو بگم
بله متوجه شدممرسي ازتون
استفاده كردم
تو داستان هاي بعدي هم از نظراتتون استقبال ميكنم
موضوع داستان یکی از موضوعات مورد علاقه منه.اما میتونست کوتاه تر و تاثیر گذارتر باشه.از این که شخصیت ها سیاه و سفید نبودن خیلی خوشم اومد چون به واقعیت نزدیک بود.ممنون
سلام، اول از همه ممنون بابت نوشته و عنوان کوتاهشدوم اینکه داستان خوب شروع میشه به میانه میرسه و به انتهای روایت میرسه.
روایتی که در انتهاش خواننده میتونه ادامه خودشو بسازه.
برام جالبه که بدونم اگه دوباره بخوای این ایده رو بنویسی
چه میکنی. آیا تو این جور موقعیت ها شوهر ها رفتار پیچیده تری نشون نمیدن؟
به نظر من دوست من! این چیزی که شما نوشتی داستان نیست، گزارش یک زن در مورد اینکه چگونه بدبخت شد! شاید اگه جرمی مرتکب شده بود و ازش گزارش می خواستند هم همچین چیزی می نوشت.اما ایده ی خوبی داشتی...ایده خیلی خوبه، فقط روایت اصلا روایت داستانی نیست و آدم رو درگیر نمی کنه. ضمن اینکه همونجور که یکی از دوستان هم اشاره کرد، رفتار آدم ها توی این جور موقعیت ها پیچیده تر ازینه!
منتظر نوشته های بعدی هستیم
Neda wrote: "موضوع داستان یکی از موضوعات مورد علاقه منه.اما میتونست کوتاه تر و تاثیر گذارتر باشه.از این که شخصیت ها سیاه و سفید نبودن خیلی خوشم اومد چون به واقعیت نزدیک بود.ممنون"مرسي از نظرت ندا جان
اما اگه داستان كوتاه تر ميشد بنظرم از حيطه داستان كوتاه خارج ميشد.در مورد تاثيرگذاري شايد حق با شما باشه.بهرحال خودم هم ميدونم كه جاي كار زياد داره
Samin wrote: "سلام، اول از همه ممنون بابت نوشته و عنوان کوتاهشدوم اینکه داستان خوب شروع میشه به میانه میرسه و به انتهای روایت میرسه.
روایتی که در انتهاش خواننده میتونه ادامه خودشو بسازه.
برام جالبه که بدونم اگه..."
اگه اين ايده رو ده بار ديگه بنويسم شايد باز هم همين داستان بشه چون خيلي ازين اتفاقات رو به عينه من در واقعيت ديدم.اما با نظر شما هم مخالف نيستم چون واقعيت تو جاهاي مختلف پيچيدگي هاي متفاوتي داره.
ممنونم ازت كه نظر دادي
Hessam@در مورد پيچيدگي رفتار زياده گويي نميكنم اما درمورد روايت داستاني،ميتوني بهم بگي كه روايت گزارشي با داستاني چه فرقي داره و چطور ميتونم روايت داستان رو گزارشي ننويسم ؟
ممنون ازت كه نقد ميكني و نظر ميدي
دوست من!یه مشکل بزرگی که تقریبا همه ما داریم همینه! موضوع اینه که داستان های ما متاسفانه شبیه انشا هستن، در صورتی که اگه داستان های بزرگ تاریخ رو بخونی، چه داستان های کوتاه چه رمان، به شدت تصویری هستن و فضاسازی توشون خیلی قویه.
یه مقدار در مورد فضاسازی مطالعه کن! کاری که خود من انجام دادم و برام مفید بود، و سعی کن داستان رو با تصاویر بیان کنی نه با حرف های یه کاراکتر در مورد اینکه چه اتفاقی داره می افته.
برای اینکار موقع نوشتن از دید راوی اول شخص سعی کن طوری بنویسی که انگار با خودش حرف می زنه، نه اینکه داره داستانش رو برای مخاطب گزارش می ده.
بحثش طولانیه...امیدوارم گویا بوده باشه
موفق باشی
Hessam wrote: "دوست من!یه مشکل بزرگی که تقریبا همه ما داریم همینه! موضوع اینه که داستان های ما متاسفانه شبیه انشا هستن، در صورتی که اگه داستان های بزرگ تاریخ رو بخونی، چه داستان های کوتاه چه رمان، به شدت تصویری..."
مرسي از توضيحات كاربردي و دقيقي كه دادي
حتما تو داستان هاي بعديم استفاده ميكنم.
باز هم ممنون
Alireza wrote: "خیلی داستان جالبی نبود"چرا عليرضا ؟
تفاوت داستان با تعریف یک واقعه اینهنگو بلکه نشان بده
این اشتبا بزرگترین اشتباهت بوده که تا آخر داستان مدام تکرار شده
مثلا اول داستان
ﺍﻭﻝ ﺳﻌﯽ
ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺮﻭﺋﯽ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ
یکی از بچه ها اینو گوشزد کرده اما منم تکرار میکنم
لازم نیست توضیح اضافه داده بشه
تو عین دیالوگ رو نقل قول کن و هیچ توضیحی نده
و اگه توضیحی هست باید محدود بشه به فضا و صحنه داستان
و توصیف شخصیت ها
شخصیتهای قراردادی توی این داستان موج میزنن
بچه هایی که حتی معلوم چه جنسیتی دارن و فقط کارشون اینه که از مدرسه برگردن و گرسنه باشن
نه اسمی دارن نه شخصیتی و نه هیچ چیز دیگه ای
شوهری که کارش عصبانیته
تمام سعی نویسنده در هرچه بدبخت تر شدن زن قصه هست
داستان فاقد کشفه
نویسنده چیز خاصی برای ارائه نداره
هیچ نکته ریزی رو از زندگی داخل داستان نگنجونده
و فقط راوی بدبختی ها و البته بدشانسی های یک زنه
این زن اصلا نماینده خوبی برای زنها نیست و به نظر من باید اسم داستان به زن بدبخت تغییر پیدا کنه
.
این طور روایت رو میشه تشبیه به ترکیدن بغض کرد
کسی که بغضش ترکیده و یک ریز و پشت سر هم از بدبختیها میگه یکی پس از دیگری
.
نویسنده باید نسبت به داستانش و شخصیتهاش ظالم باشه
یا حد اقل ادای ظالم هارو در بیاره.
نباید اجازه بده راوی بناله
راوی فقط باید روایت کنه و اگه نویسنده دید روایتش به سمت نالیدن میره باید بی معطلی اونو خلع کنه و راوی دیگه ای انتخاب کنه
.
باید قبل از نوشتن داستان بعدیت حتما 10 داستان از چخوف 5 تا از همینگوی و 2 تا از کارور و 5 تا از گلشیری و 3 تا از هدایت و 2 تا گلستان و 1 از گورکی یا آلن پو بخونی وگرنه درجا میزنی
.
منتظر داستان بعدیتم
mohammad wrote: "تفاوت داستان با تعریف یک واقعه اینهنگو بلکه نشان بده
این اشتبا بزرگترین اشتباهت بوده که تا آخر داستان مدام تکرار شده
مثلا اول داستان
ﺍﻭﻝ ﺳﻌﯽ
ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺮﻭﺋﯽ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ
یکی از بچه ها ا..."
واقعا ممنونم.
نكات خوبي رو گفتي.همشون قابل تأمل هستن
مرسي ازينكه وقت گذاشتي و نظر ميدي.حتما استفاده ميكنم.
اما در مورد داستان خوندن،من داستان زياد ميخونم تقريبا تمام كارهاي هدايت و داستاناي زيادي از چخوف و گلشيري و آل احمد خوندم و ميخونم ولي نميدونم چطور ميتونم ازشون درس بگيرم
ممنون که داستانتون !فقط به نظر من شروع داستان را با شرح کلیشه ای از نداری شروع کردید که طرح داستان رو خراب می کنه.
منتظر کارای دیگرتون هستم!
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﯾﺪ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ.ﻣﻦ ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺷﻤﺎ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺍﻣﺎ ﺷﻤﺎ ﺣﺘﯽ ﻧﺼﻒ
ﭘﻮﻟﻢ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﯾﺪ.ﺍﻭﻝ ﺳﻌﯽ
ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺮﻭﺋﯽ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ:ﺣﺎﻻ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﯿﺪ،ﻣﺎ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ،ﺑﺨﺪﺍ ﺍﮔﺮ
ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﯿﺪﺍﺩﻡ.ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺒﯿﻨﺪ ﺍﺯ ﺣﻘﻢ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﻢ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﭘﺮﺧﺎﺵ ﻣﺮﺍ
ﻣﺘﻬﻢ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﻡ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﻭ ﭘﻮﻝ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺑﮕﯿﺮﻡ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻠﯽ ﺟﺮ ﻭ ﺑﺤﺚ ﻭ ﺑﮕﻮ ﻣﮕﻮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﭘﻮﻟﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﮕﯿﺮﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺵ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﻡ.ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻋﻬﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻮﺭ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﮐﺎﺭ
ﻧﮑﻨﻢ، ﺍﻣﺎ ﻣﮕﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ!ﺍﯾﻦ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ
ﺷﺎﻥ ﻣﺜﻞ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﯾﺪﻩ
ﺍﻡ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﯿﻮﻥ ﻣﻮﺍﺩ ﺧﻮﺭﺍﮐﯽ ﺩﺍﺧﻞ
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎﻥ ﻣﯿﺸﻮﺩ، ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻮﻝ ﻣﻦ ﻭ ﺍﻣﺜﺎﻝ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﻣﯿﻠﺮﺯﺩ،ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﺰﺭﺍﺋﯿﻞ
ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻡ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎﻥ ﺩﻭﺭ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﻡ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺍﻡ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﻭ
ﺟﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ.ﺑﺎﯾﺪ ﺯﻭﺩ ﺑﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺳﻢ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺍﺯ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺮﮔﺮﺩﻧﺪ ﻓﮑﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻬﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﮑﻨﻢ ﺍﻣﺎ ﯾﺎﺩﻡ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ.ﺳﺮ ﺭﺍﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﺎﻥ ﻭ ﮐﻤﯽ
ﮔﻮﺟﻪ ﻭ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﻣﯿﮕﯿﺮﻡ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻬﺎﺭ
ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺍﻣﻠﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻨﻢ.ﺣﺎﻻ ﺩﯾﮕﺮ
ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺯ ﭘﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺎﻗﯽ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﻢ.ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻮﻣﻪ ﺷﻬﺮ ﯾﺎ
ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺍﺻﻼ ﺩﺭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺭﺍﻩ ﮐﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ،ﺍﻣﺎ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﯼ
ﻧﯿﺴﺖ.ﺳﮑﻮﺕ ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﯽ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺯﻭﺯﻩ ﺑﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺵ ﺁﺩﻡ ﻣﻲ ﭘﻴﭽﺪ.ﺳﺮ ﻇﻬﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ.ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭﺳﻂ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺳﻮﺯ
ﺳﺮﺩﯼ ﻣﯽ ﻭﺯﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﻣﯿﺒﺮﺩ.ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﺭﺍﻩ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﺩﺭﺩ ﻣﯽ
ﮔﯿﺮﺩ،ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ.ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺭﻭ ﺑﻪ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﻢ.ﮐﻤﯽ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ
ﺍﻓﺘﻢ.
ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺍﺯ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻧﻬﺎﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯿﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ ﭘﺎﯼ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺑﺸﺎﻥ ﻣﯿﺒﺮﺩ.ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﻭ ﻗﺎﻟﯽ ﻣﯽ
ﺑﺎﻓﻢ.ﮐﻤﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﻓﻢ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﮑﯽ ﺍﺯ
ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ.ﺍﺯ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ.ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺁﺏ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ، ﺑﺎ ﺍﯾﻦ
ﺣﺎﻝ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻡ.ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ ﺍﻣﺎ
ﺧﻮﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ.ﻫﻤﯿﻨﺠﻮﺭﯼ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﭘﺲ ﻣﺨﺎﺭﺟﻤﺎﻥ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﯿﻢ.ﺑﻪ
ﺷﻮﻫﺮﻡ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ:ﭘﺲ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ
ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﭼﮑﺎﺭ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﺪ.ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮﺍ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮﻡ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ،ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﯽ
ﭘﺮﺳﻢ ﭼﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺯﻭﺩ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ؟ﻣﯽ
ﮔﻮﯾﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺮ ﺩﺭﺩ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﻢ،ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺩﺭﺩﻡ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺎﺭ ﮐﻨﻢ.
ﻓﺮﺩﺍ ﺻﺒﺢ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﮐﻤﺮ ﺩﺭﺩ ﺍﺻﻼ ﻧﻤﯽ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺟﺎﯾﺶ ﺗﮑﺎﻥ ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﯽ ﺭﺳﺎﻧﻢ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻣﻌﻄﻠﯽ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﮐﺘﺮ ﻭ
ﺁﻥ ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﻋﮑﺲ ﻭMRIﮔﺮﻓﺘﻦ،
ﺩﮐﺘﺮ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮﺕ ﺩﯾﺴﮏ ﮐﻤﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﻋﻤﻞ ﺷﻮﺩ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﻤﻞ ﻫﻢ
ﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻭﺯﻧﻪ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ.ﺍﯾﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻡ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﺳﺴﺖ ﻭ ﺑﯽ ﺟﺎﻥ
ﻣﯿﺸﻮﺩ.ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﮑﺒﺖ
ﺑﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺩﻭﺷﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﺷﻮﻫﺮﻡ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ ﻭ ﮐﻤﺮ ﺧﻢ ﮐﺮﺩ
ﺍﻣﺎ ﻣﻦ...!ﺣﺎﻻ ﮐﺎﺭ ﺳﺒﮏ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﭘﯿﺪﺍ
ﮐﻨﯿﻢ؟ ﺍﺻﻼ ﻣﮕﺮﮐﺎﺭ ﺳﺒﮏ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺧﺮﺣﻤﺎﻟﯽ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﺎﺭ ﺳﺒﮏ ﻣﺎﻝ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﻭ ﭼﯿﻦ
ﻫﺎﯼ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺍﺵ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮔﺮﻩ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺵ ﻧﻮﺭﺍﻧﯽ ﺷﺪﻩ، ﻧﻮﺭﺍﻧﯽ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﯿﺸﻪ، ﻧﻮﺭﺍﻧﯽ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﮐﻮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ ﻭ
ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻭ ﮐﻮﻟﺶ ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﺩ، ﺣﺎﻻ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺗﺮ
ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﮐﺘﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﯾﮏ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺩﻟﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺣﺴﻮﺩﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.ﮐﺎﺵ ﻣﻦ
ﺟﺎﯼ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻡ.ﮐﺎﺵ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﺨﻮﺷﯽ ﺍﻡ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ
ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭﺵ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﻢ ﺍﻣﺎ ﺍﻭ
ﻧﺎﻣﺮﺩﯼ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﺸﯿﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﯾﮏ ﭘﺎﯾﻢ ﺩﺭ
ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﭘﯿﺶ ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﯾﮏ ﭘﺎﯾﻢ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﯿﺶ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ، ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺭﺍ
ﻣﺮﺧﺺ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺸﮑﯽ ﭘﻬﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﮔﻮﺷﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﻭ ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﻑ ﺭﻭﯼ
ﺁﻥ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ
ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪﻩ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﺣﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭼﻨﯿﻦ ﻭﺿﻌﯽ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﯽ
ﺁﯾﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﻑ ﻧﻬﺎﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ
ﺧﻮﺭﻧﺪ ﻭ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﯽ ﺭﻭﻧﺪ.
ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﻭ ﺩﺍﺭﻡ
ﻗﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﻓﻢ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺷﮏ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.ﺍﯾﻦ
ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯽ
ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺍﺯ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ، ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺩﺭ
ﻣﯽ ﺁﯾﺪ.ﺩﺍﺩ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ:ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻗﺎﻟﯽ
ﺑﺒﺎﻓﯽ.ﺁﻥ ﭼﺎﻗﻮﯼ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﮐﻨﺎﺭ.
ﺟﻮﺍﺑﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﻢ ﻭ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﯽ ﺩﻫﻢ.ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﺩ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ:ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﻧﯿﺴﺘﻢ ﭘﺪﺭﺳﮓ، ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﻗﻄﻊ ﻣﯽ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻤﯽ ﺑﺎ ﺑﻬﺖ ﻭ ﺁﺷﻔﺘﮕﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ
ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ:ﭘﺲ ﭼﻪ
ﮐﺴﯽ ﺷﮑﻢ ﺍﯾﻦ ﺗﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ.ﺑﭽﻪ
ﻫﺎ ﺣﺎﻻ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺮﺱ ﻭ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﯽ
ﮔﻮﯾﺪ:ﮔﻮﺭ ﭘﺪﺭ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ، ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﻣﺜﻞ
ﻣﻦ ﻧﺎﻗﺺ ﺷﺪﯼ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﻛﻪ
ﻫﻴﭽﻜﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮ ﭼﺸﻢ
ﻧﻤﻲ ﺷﻮﻧﺪ.ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ:ﺍﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻮ
ﭘﺲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻲ ﻭ ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻲ.
ﺍﺯ ﺧﺸﻢ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺍﺯ ﺣﺪﻗﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺯﺩﻩ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺑﺮﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﭽﻪ ﭼﻴﺴﺖ!ﺗﺎ ﺑﻪ
ﺧﻮﺩﻡ ﺟﻨﺒﻴﺪﻡ ﭘﺪﺭﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺑﻪ
ﺑﺨﺘﻢ ﻭ ﺗﺎ ﺁﻣﺪﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ ﭼﻬﺎﺭ ﺗﺎ
ﺑﭽﻪ ﺭﺩﻳﻒ ﻛﺮﺩﻱ ﺑﺮﺍﻳﻢ،ﻣﻦ ﻧﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﻭ ﻧﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻳﺖ ﺭﺍ.ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺷﻜﻬﺎﻳﻢ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ.ﺩﯾﮕﺮ
ﺟﻮﺍﺑﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﻢ.
ﻓﺮﺩﺍ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﮔﺎﻩ ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﻣﯽ
ﺭﻭﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺎﺭﮔﺎﻩ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ
ﺑﯿﺎﯾﺪ ﻗﺎﻟﯽ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ.ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺗﺎ ﻗﺎﻟﯽ ﺗﮑﻤﯿﻞ ﺷﻮﺩ، ﺍﻣﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺎﺭﮔﺎﻩ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ.ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ:ﮐﺴﯽ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻗﺎﻟﯽ ﻧﯿﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻓﺪ.ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺩﻭﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﻭ
ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺳﻮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺒﺎﻓﻢ، ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺩﺭﺻﺪﯼ
ﺍﺯ ﭘﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﮕﯿﺮﻡ ﺭﺍ ﮐﻢ ﻣﯽ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﻗﺎﻟﯽ ﺍﺵ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ.
ﺍﺯ ﻓﺮﺩﺍ ﺻﺒﺢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﺻﻠﯽ ﺍﻡ.ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮ ﻭ ﮐﻠﻪ ﺑﺰﻧﻢ
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻭ ﺯﺍﺭ ﺩﻩ ﺷﺎﻫﯽ.ﺍﻣﺎ ﭼﺎﺭﻩ
ﭼﯿﺴﺖ!ﺧﺪﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ
ﮔﻮﯾﻢ ﺍﻥ ﺷﺎﺍﻟﻠﻪ ﺩﺳﺖ ﻓﺮﺟﯽ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ
ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻓﻼﮐﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ.
ﺷﻮﻫﺮﻡ ﮐﻤﯽ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺍﺯ ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ.
ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺩﯾﺪﻡ ﺣﺘﯽ
ﻧﻬﺎﺭ ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩ، ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻡ ﻣﯽ
ﮔﯿﺮﺩ.ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻮﻫﺮﻡ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻩ ﻭ
ﺳﻔﯿﺪ ﻧﻤﯽ ﺯﺩ ﻭ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﺎﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻝ
ﺯﻥ ﺍﺳﺖ، ﺣﺎﻝ ﻇﺮﻑ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﺪ ﻭ ﻧﻬﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﯽ ﺭﻭﺩ.
ﺷﻮﻫﺮﻡ ﮐﻤﯽ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺎ
ﻣﻦ...
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﮐﺘﺮ، ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﻋﮑﺲ
ﻧﮕﯿﺮﯾﻢ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻣﻦ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﮑﺮﺩﻡ، ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ
ﻋﮑﺲ ﺑﮕﯿﺮﻡ ﮐﻪ ﻧﮑﻨﺪ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﮑﺲ ﺑﺒﯿﻨﻢ.ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻢ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﺎﺭ ﻧﻤﯽ ﺭﻭﻡ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮﻡ، ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ، ﮐﻤﺮ
ﺩﺭﺩ ﻭ ﭘﺎ ﺩﺭﺩﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ
ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭﺩ ﻭ ﻣﺮﯾﻀﯽ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻭ ﮐﻮﻟﻤﺎﻥ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻋﮑﺲ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻛﺘﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺷﻮﻫﺮﻡ ﻣﯽ
ﮔﻮﯾﺪ ﺍﻧﺸﺎﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﻓﻘﻂ
ﯾﮏ ﮐﻤﺮ ﺩﺭﺩ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﻦ
ﻫﯿﭻ ﮐﻮﺭ ﺳﻮﯼ ﺍﻣﯿﺪﯼ ﻧﯿﺴﺖ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﯽ ﻣﻌﻄﻠﯽ ﺩﺭ ﻣﻄﺐ، ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﺩﮐﺘﺮ ﺑﺮﻭﯾﻢ.
ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺩﺭ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.ﺩﮐﺘﺮ ﺳﺮﺵ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺎﺳﯽ ﻭﺳﻂ ﺳﺮﺵ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺑﯽ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺑﯽ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﺑﺎﻻﯼ
ﻋﯿﻨﮑﺶ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.ﻋﮑﺲ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺭﻭ ﺑﻪ ﭼﺮﺍﻍ ﻧﮕﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﮐﻤﯽ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.
ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮﺵ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﺪ.ﺭﻭ ﺑﻪ ﻣﺎ
ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.ﺣﺎﻻ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﻋﯿﻨﮑﺶ ﺑﻪ ﻣﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﺗﺮﺳﻨﺎﮎ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﻮﻡ.ﺩﻫﺎﻧﺶ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮﻡ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ
ﮐﻨﻢ، ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺳﺮﺥ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯾﺶ
ﻣﯽ ﭘﺮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ:ﺭﺍﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻋﻤﻞ ﺷﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻥ-ﻣﺤﺴﻦ ﺳﻴﺎﺭﻱ